Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

begreep iedereen dat de Koning van Pruisen geen Hohenzollern die op een Europeesclien troon zat, onbeschermd zoude laten. Turkije, nog daarenboven door de conferentie te Parijs in toom gehouden, staakte zijne oorlogstoebereidselen. Onderhandelingen met den Sultan over de erkenning van den Yorst werden begonnen, na lange besprekingen kwam men tot eenstemmigheid. Karei reisde daarop zelf naar Constantinopel, waar hij door zijn waardig en welberaden gedrag een zeer gunstigen indruk maakte. In November 1866 keerde hij te Bukarest terug met den firman van den Sultan, en werd daar met groot vreugdebetoon verwelkomd.

Intusschen bleef de toestand van Rumenië gedurende de eerste jaren van Karel's regeering hachelijk. De toenemende spanning tusschen Pruisen en Frankrijk had ten gevolge dat de vriendschappelijke betrekkingen met Napoleon ITI eenigszins losser werden. Oostenrijk bleef den Vorst uit het huis Hohenzollern met achterdocht gadeslaan, Rusland trachtte door alle middelen de vriendschap van Karei te winnen, ten einde Rumenië geheel en al in zijn vaarwater te krijgen en het tot een Russischen vazalstaat te maken, wat natuurlijkerwijze wederom groote bezorgdheid aan den Bosporus opwekte. In het binnenland had de regeering voor alles met geldgebrek te strijden. Om Rumenië tot ontwikkeling te brengen was verbetering der middelen van gemeenschap en van het onderwijs het eerste vereischte. Het daarvoor benoodigde geld kou het land zelf onmogelijk opbrengen, men was dus wel aangewezen op de Europeesche geldmarkt. Rumenië had daar echter geen goeden naam, waartoe niet weinig bijdroeg de middeleeuwsche behandeling der Israëlieten, voornamelijk in Moldavië, die door de nieuwe grondwet, waarbij bepaald was dat alleen kristenen het Rumeensche burgerschap konden erlangen, stilzwijgend als het ware werd bekrachtigd. De financieele moeielijkheden werden niet weinig verzwaard door de onbestendigheid van het bestuur. Kamerontbindingen en veranderingen van ministerie herhaalden zich voortdurend. Niet zelden scheen het oogenblik te naderen waarop de vorst, ten einde raad, zijne kroon zoude moeten nederleggen en zijn land verlaten. Karei bleef echter stand houden en plukte in later jaren de vruchten van zijne volharding. In 1869 huwde hij Prinses Elisabeth von Wied, die door hare buitengewone talenten aan het hof te Bukarest een bijzonderen luister bijzette.

Ook in het aangrenzende Servië had in deze jaren een troonsverandering plaats. Zijn vorst Michael Obrenovitch, onder wiens regeering

Sluiten