Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ieder Spanjaard toch acht zijn vaderland het schoonste en machtigste rijk der wereld, zich zelf ver verheven boven iederen vreemdeling en den Vorst die hem regeert, den eersten en hoogst geplaatsten van alle Vorsten. Men had derhalve de kroon van Spanje slechts aan te bieden, zoo werd algemeen door Spanjaarden geloofd, en zij zoude onmiddellijk worden aangenomen. De uitkomst bewees echter, dat er buiten Spanje anders over werd gedacht. De Vorst, op wien allereerst de aandacht zich vestigde, was Ferdinaud van Saxen-Coburg, weduwnaar van Maria da Gloria, Koningin van Portugal en, na haren dood in 1853, regent gedurende de jaren der minderjarigheid van zijnen zoon. Hij was door de Portugeezeu met den koninklijken titel begiftigd en werd algemeen geacht. Alle monarchale partijen, die tot de laatste omwenteling hadden medegewerkt, schenen zich met deze keuze te kunnen vereenigen, het Spaansche volk juichte die zeer toe, want het zag er het middel in, om op den duur Portugal onder eenzelfde kroon met Spanje te vereenigen.

Tot aller teleurstelling voorkwam Koning Ferdinand het plan om hem de kroon van Spanje aan te bieden, door uitdrukkelijk te verklaren , dat hij die in geen geval kon aanvaarden. Er werd beweerd, dat de Engelsche regeeriug, gebruik makende van haren ouden invloed in Portugal, hem dit zeer sterk had aangeraden; meer nog zal de stemming in Portugal zelf, waar men niets meer vreesde dan een mogelijke vereeniging met Spanje, den niet meer jeugdigen en gemakzuchtigen Vorst in zijn tegenzin om de rust te Lissabon te gaan verwisselen met de zorgen aan de Spaansche koningskroon verbonden, hebben gestijfd. Nu deze mededinger voor den troon van de baan was, bleef er niemand over waaromtrent eenstemmigheid heerschte. Prim, die gaarne zoo lang mogelijk zijn gezag wilde behouden, wenschte liefst een zeer jongen Koning, hij ijverde voor den Hertog van Genua, een neef van Victor Emanuel, die nog in de jongensjaren was en op een der groote openbare scholen in Engeland zijne opvoeding ontving; de ministers van Victor Emanuel ontraadden echter ten sterkste om een vorst uit het Huis van Savoye bloot te stellen aan den tegenstand, die ongetwijfeld van Fransche zijde te verwachten was, en de moeder van den jongen Prins weigerde dan ook beslist hare toestemming, zoodat ook deze candidatuur mislukte. Door dezen tegenspoed der voorloopige regeering begonnen de voorstanders van het verdreven koningshuis weder moed te vatten. Van een terugkeer van Koningin Isabella kon, dit begrepen zij zeer goed,

28

Sluiten