Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geen sprake zijn; zij wisten echter de Koningin te overreden om hare rechten op haren zoon over te dragen. Op 25 Juni 1869 deed Isabella te Parijs plechtig afstand van den troon ten gunste van haren zoon den twaalfjarigen infant Alfonsus, Prins van Asturië. Maar Prim, die indertijd verkondigd had, dat de Bourbons voor altijd vervallen waren van den troon, kon aan dezen pretendent onmogelijk zijnen steun verleenen.

Er was onder de bloedverwanten der Koningin een andere mededinger, van wien men althans zeker wist dat hij de kroon van Spanje niet zoude weigeren. De Hertog van Montpensier, die reeds vroeger in het geheim pogingen had gesteund om zijne schoonzuster te onttroonen, liet niets onbeproefd om de Spanjaarden voor zich te winnen. Serrano, die altijd in goede verstandhouding met hem was geweest, toonde zich niet ongenegen om deze candidatuur te bevorderen In het buitenland evenwel vond zij sterke tegenkanting. Napoleon III wilde natuurlijk geen Orleans op den troon van een naburig land, en in Eugeland, waar inen nog niet vergeten had, hoe ruim twintig jaren geleden het door Guizot doorgedreven huwelijk van den Hertog van Montpensier bijna een oorlog met Frankrijk had veroorzaakt, was men evenzeer tegen dezen candidaat, te meer nu de keizerlijke regeering in Frankrijk meer en meer begon te wankelen en de mogelijkheid van een terugkeer der Orleansen op den troon van Frankrijk niet geheel was uitgesloten.

De Hertog was onvermoeid aau het kuipen om zich in de Cortes een meerderheid te verzekeren; hij was te Madrid nooit zeer bemind geweest en de republikeinen die hem vooral haatten, maakten hiervan gebruik om hem zoo sterk mogelijk tegen te werken. Een onvoorzichtige daad deed zijne kansen nog meer dalen. In Maart 1870 was hij uit Lissabon, waarheen hij, zooals wij hierboven vermeldden, was uitgeweken, te Madrid teruggekeerd. Er werd dadelijk na zijne terugkomst een vinnig schotschrift tegen hem verspreid, dat blijkbaar afkomstig was van een neef van Koningin Isabella, Hendrik, hertog van Sevilla, een staatkundig gelukzoeker die, nadat hij met zijne nicht in onmin was geraakt, eerst Prim en daarna de republikeinsche partij voor zich trachtte te winnen. De Hertog van Montpensier zond zijnen bloedverwant een uitdaging, waarop een duel volgde. De Hertog van Sevilla, die twee der heftigste republikeinsche leden van de Cortes tot secondanten had gekozen, werd door den kogel van zijnen tegenstander doodelijk getroffen. Eenigen tijd na dit voorval werd door de Cortes, na hevigeu strijd, bepaald dat de keus van een Koning slechts dan

Sluiten