Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet langer staande houden. Zij trad daarom in onderhandeling met de Fransche Oosterspoorweg-maatschappij en stond aan deze het gebruik harer lijnen voor langen tijd af. Nauwelijks werd deze overeenkomst bekend of er ontstond een levendige beweging in België. De Belgische regeering verklaarde in de Kamer, dat er van deze overeenkomsten niets kon komen, omdat zij de daarvoor noodige toestemming zoude weigeren. Een wetsontwerp werd onmiddellijk ingediend en binnen een maand door de Kamer en den Senaat goedgekeurd, waarbij de gevolgen werden geregeld van een overdracht van spoorweglijnen door de maatschappijen aan anderen, zonder goedkeuring van de regeering. In Frankrijk, waar men van dag tot dag gevoeliger werd over elke handeling eener buitenlandsche regeering die men niet in het belang van Frankrijk achtte, wekte deze Belgische wet de verontwaardiging op der openbare meening. Zij zag in de handelingen der Belgische regeering veel meer dan er in lag. Het eigenmachtig handelen der Belgische maatschappij had de Belgische regeering geprikkeld, niet de aandrang van een buitenlandsche regeering, maar de fransche dagbladen maakten de zaak voor Frankrijk veel erger door openlijk te verkondigen dat het op Bismarck's aandringen was dat België de goedkeuring der overeenkomsten weigerde. De Keizer begon van oorlogstoebereidselen te spreken en liet te Brussel de goedkeuring der overeenkomsten eischen. Zijn eisch werd echter door het hoofd van het Belgisch kabinet, den zeer bekwamen staatsman Frere Orban, beslist alge wezen.

De Koning van België wist dat hij zonder gevaar een zoo krachtige houding kon aannemen. De Koningin van Engeland, wier genegenheid voor het Belgische vorstenhuis na den dood van Leopold I onveranderd was gebleven, had hem haren volledigen steun toegezegd. Uit Londen werd dan ook aan de Fransche regeering de waarschuwing gegeven, dat de Engelsche regeering het voor België zoude opnemen, en dit was genoeg om bij Napoleon III dadelijk alle krijgshaftige denkbeelden te doen vervliegen. Men kwam overeen dat de zaak door een Fransch-Belgische Commissie nader zoude worden onderzocht. Irere Orban ging zelf naar Parijs om de ouderhandelingen te leiden en behaalde, na eenige tegenstribbeling van fransche zijde, een bijua volledige overwinning. In April 1369 werd een overeenkomst gesloten, waarbij de Fransche regeering van den overgang der spoorwegen aan de Oosterspoorwegmaatschappij afzag.

Ook Zwitserland, dat zich plichtmatig buiten alle Europeesche verwik-

Sluiten