Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

als republikeinen op, wat onder het keizerrijk nog nimmer was geschied. De buitensporigste programma's werden uitgevaardigd; zij behelsden onder anderen afschaffing van het staande leger en van het budget van eeredienst, verkiezing van alle ambtenaren door het algemeen stemrecht, de meest volstrekte toepassing van de volkssouvereiniteit, wat met andere woorden, vervanging van het Keizerrijk door de Republiek beteekende. In de groote steden, en bovenal in Parijs, spanden de tegenstanders der regeering alle krachten in. In Parijs was liet hun voornamelijk te doen om de niet-herkiezing van Emile Olivier. Indertijd als tegenstander van het Keizerrijk gekozen, had deze welsprekende vertegenwoordiger zijne republikeinsche denkbeelden laten varen en was van lieverlede in den waan geraakt dat het Keizerrijk wel met de vrijzinnige beginselen kon verzoend worden. Napoleon III, die de groote bekwaamheden van dezen afgevaardigde zeer waardeerde, had hem op allerlei wijze tot zich trachten te lokken. Olivier was, onder de bekoring van de innemende toeschietelijkheid van Napoleon ITI en van zijn vleiende woorden, tot de overtuiging gekomen dat de Keizer, zoo hij zich los wilde maken van zijne omgeving, wel tot een vrijzinnige staatkunde zoude zijn te brengen. Hij was zelfs aangezocht om een ministerieele portefeuille aan te nemen, in de dagen die aan den keizerlijken brief van 19 Januari voorafgingen, maar hij had geweigerd omdat de Keizer, onder den invloed van Rouher, niet zoo ver wilde gaan als hij wenschte. In een geschrift: 19 Januari, had hij zijne onderhandelingen met den Keizer openbaar gemaakt. Yan dat oogenblik werd hij door zijne vroegere staatkundige vrienden uitgeworpen. Wie zich eenmaal had ingelaten met de keizerlijke regeering was in hunne oogen een verwerpelijk man, en als afvallige van zijne partij werd Olivier in dubbele mate gevaarlijk geacht. Er werden zelfs straatbetoogingen tegen hem op touw gezet. Parijs had sedert de vestiging van het Keizerrijk nog nimmer zulke rumoerige verkiezingen gezien. De uitslag te Parijs was voor de uiterste partij zeer gunstig. Olivier werd niet herkozen, maar Gambetta, Picard, Jules Simon en andere besliste tegenstanders der regeering verkregen een overweldigende meerderheid. Zelfs Rochefort kwam in herstemming, doch werd niet gekozen. Thiers kon zijnen zetel slechts bij herstemming behouden. Ook in enkele groote steden, zooals Marseille en Bordeaux, behaalde de oppositie de overwinning, in de departementen leed zij echter overal de nederlaag. Olivier werd in le Yar gekozen. De uiterste linkerzijde telde ten slotte slechts 28 leden in de nieuwe Kamer.

Sluiten