Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verzocht hierop Olivier om een ministerie samen te stellen, dat op de meerderheid van de Kamer zoude kunnen steunen. Het trad 2 Januari 1870 op; behalve de ministers van oorlog en marine uit het vorige ministerie, die aanbleven, bestond het uit mannen die gedurende het Keizerrijk niet aan het bewind waren geweest. De voornaamste waren, behalve den samensteller, Chevandier de Yaldrome, sinds 1S59 onafhankelijk lid der Kamer, Daru, de ondervoorzitter van de door Napoleon bij den staatsgreep uiteengedreven Kamer en Buffet, die Napoleon, toen hij President der Republiek was, als minister had gediend, maar na zijn ontslag in 1851, tengevolge van verschil van meening, van den Keizer geheel vervreemd was. Deze beide laatsten behoorden tot het linker-centrum. Het hoofd, de man die de beteekenis aan het ministerie gaf, was echter Olivier, de voormalige republikein, die naar hij hoopte en stellig verwachtte, het Keizerrijk tot een vrijzinnige regeering zoude vervormen. Het optreden dezer ministers maakte in geheel Europa een grooten indruk, men zag er vrij algemeen een bewijs in van zwakheid, want niemand kon aannemen dat Napoleon III het stelsel van persoonlijke regeering dat hij altijd als het beste voor Frankrijk had geprezen, uit overtuiging prijs gaf. De vrijwillige afstand van een deel zijner macht werd algemeen beschouwd als een laatste, door den nood afgedwongen poging om zich staande te houden. In Frankrijk zelf werd deze verandering van stelsel, die op een terugkeer tot de grondwettige monarchie met parlementaire regeering scheen te zullen uitloopen, door de meer bezadigden met instemming begroet. Zij verheugden zich, maar niet zonder vrees dat de Keizer, wanneer een gunstige gelegenheid zich zoude aanbieden, weder op den ouden weg zoude terugkomen; de streng behoudenden zagen er een heulen met de revolutie in, de dynastieke partijen, aanhangers van de beide takken der Bourbon's, werden er niet door verzoend met de Bonaparte's en de republikeinen richtten hunne scherpste wapenen tegen de nieuwe ministers. Yooral Olivier moest het ontgelden; zij beschouwden hem als een afvalligen republikein die zich door de gunstbewijzen van den Keizer had laten omkoopen, hij werd door de republikeinsche dagbladpers als de verachtelijkste staatsman die ooit in Frankrijk aan het roer had gestaan, in de meest hoonende bewoordingen gebrandmerkt.

De taak van het nieuwe bewind was niet gemakkelijk. Het had ternauwernood een week achter zich, toen een onverwacht voorval, dat geheel Frankrijk deed ontstellen, het al dadelijk in groote moeielijkheden

Sluiten