Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De uitslag van het plebisciet was in zekeren zin een overwinning voor de regeering. Het getal voorstemmers was zeven millioen driehonderdduizend , dat der tegenstemmers even boven de anderhalf millioen. Ongeveer een millioen negenhonderdduizend kiezers waren tehuis gebleven. In Parijs hadden de tegenstemmers de meerderheid; onder de soldaten, die ook hadden medegestemd, was een minderheid van tegenstemmers van veertigduizend. Dit laatste achtten velen een bedenkelijk verschijnsel, de Keizer althans was er persoonlijk zeer door ontstemd.

Nu het plebisciet de stelling van het ministerie aanmerkelijk versterkt had, was het Olivier niet moeielijk de ledige plaatsen, die tot drie waren vermeerderd door het ontslag van nog een der ministers, weder te bezetten. Daru, de minister van buitenlandsche zaken, werd vervangen door den Hertog de Gramont, die tot een der aanzienlijkste geslachten van Frankrijk behoorde en sints eenige jaren ambassadeur te Weenen was. De benoeming van dezen onbezonnen en kortzichtigen man bleek welhaast een der grootste fouten van Olivier te zijn geweest, lutusschen scheen voor het oogenblik de rust binnenslands en de vrede naar buiten volkomen verzekerd. De minister van oorlog stelde zelfs voor om het kontingent voor 1871 met 10 000 man te verminderen en Olivier verklaarde in de laatste dagen van Juni, in de Kamer van Afgevaardigden, dat de vrede in Europa nooit beter verzekerd scheen dan thans. Nog geen drie weken later verklaarde Frankrijk aan Duitschland den oorlog.

Sluiten