Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maal tot hem af. Waarschijnlijk had Bismarck's invloed op de beide vorsten gewerkt. De vroegere bezwaren schenen te zijn opgelost. Prins Leopold gaf zijne toestemming, zonder medeweten van den Koning van Pruisen die geheel buiten de zaak werd gehouden.

Prim had gehoopt de keuze van den Koning door de Cortes te doen plaats hebben dadelijk nadat hij de zekerheid had dat de Prins van Hohenzollern de kroon zoude aannemen. Toen hij echter de goede tijding uit Sigmaringen ontving, waren de Cortes juist voor zomervacantie uiteengegaan om eerst in November weder samen te komen. Het werd nu onmogelijk de zaak langer geheim te houden; men kon de Cortes moeielijk tot een buitengewone bijeenkomst oproepen, zonder openbaarheid te geven aan het voorstel dat hunne samenkomst noodzakelijk maakte. Deze bijeenkomst werd nu bepaald op 20 Juli, met vermelding van haar doel, om namelijk den door de Regeering voorgestelden candidaat, Prins Leopold van Hohenzollern, tot Koning te verkiezen.

Dit bericht verraste de geheele wereld, men had herhaaldelijk het gerucht van een Hohenzollernsche candidatuur voor den Spaanschen troon in de groote Europeesche dagbladen kunnen lezen, maar was ten slotte aan deze geruchten alle geloof gaan ontzeggen, nadat zij telken male waren gelogenstraft. Instinktmatig voelde iedereen dat de verkiezing van den Duitschen Prins in Frankrijk een hoogst ongunstigen indruk moest maken. Niemand verbaasde er zich dan ook over, dat in de Fransche dagbladpers een storm opstak die het geheele land in hevige beroering bracht. Zooals het onder dergelijke omstandigheden in alle landen, en vooral in Frankrijk, pleegt te gaan, zwegen de gematigden en vredelievenden en hadden de heethoofden het hoogste woord. Na alle beleedigingen die Frankrijk waren aangedaan, — zoo heette het — na alle verongelijkingen die het door de onoprechte staatkunde van Bismarck had moeten lijden, was thans het oogenblik aangebroken dat rekenschap van dit alles moest worden gevraagd. Naast het gevoel van gekwetsten nationalen trots hadden ook de grieven tegen het beleid der regeering grooten invloed op de openbare meening. De rechterzijde der Kamer die den val van het stelsel der persoonlijke regeering van den Keizer zeer sterk betreurde en de linkerzijde die het Ollivier ') niet kon vergeven dat hij zich bij het Keizerrijk had aangesloten, lieten

') Door een onverklaarbare onachtzaamheid is de naam van dezen staatsman tot nog toe steeds verkeerd gedrukt en wel met één 1.

Sluiten