Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van 12 Juli te St. Cloud bij den Keizer kwam, werd, buiten weten der andere ministers, besloten dat Benedetti aan den Koning \ an Pruisen zoude vragen, of hij den afstand van den Prins van Hohenzollern goedkeurde en de verzekering wilde geven dat hij in 't vervolg zijne goedkeuring aan het wederom stellen van deze candidatuur zoude onthouden. Door dezen onbezonnen stap van den Keizer en zijnen door de oorlogzuchtige stemming zijner omgeving medegesleepten minister van Buitenlandsche Zaken werd de oorlog onvermijdelijk.

Benedetti, die in den nacht van 12 op 13 Juli dezen last van zijne regeering had ontvangen, haastte zich des morgens vroeg om een audientie bij den Koning te vragen. Deze was echter reeds op zijne morgenwandeling naar de bron. Terwijl de Fransche ambassadeur zich onder de wandelende badgasten bewoog, merkte de Koning hem op en begon een gesprek met hem. Benedetti maakte van deze gelegenheid gebruik om zijnen last uit te voeren. De Koning die nog geen onmiddellijk bericht van zijnen bloedverwant over den afstand van de trooncandidatuur had ontvangen, was zeer verrast door de hein gedane vraag waarop hij volstrekt niet was voorbereid. Hij antwoordde, dat het besluit van den Prins van Ilohenzollern hem nog niet door dezen was medegedeeld, en dat hij zich onmogelijk kon verbinden om in elk geval en onder alle omstandigheden de verplichting op zich te nemen die \an hem geëischt werd. Hij wees er zeer terecht op, dat het een onaannemelijke eisch was om voor een bepaalde zaak zijne vrijheid van handelen voor altijd op te geven. Nadat de Koning en de ambassadeur eenige minuten in den meest hoffelijken toon van gedachten gewisseld hadden, namen zij afscheid van elkander; het laatste woord van den Koning was, dat hij het betreurde aan het nieuwe eii onverwachte verzoek dat de ambassadeur hem had gedaan niet te kunnen voldoen. Toen in den namiddag het bericht uit Sigmaringen aankwam, dat Prins Leopold de kroon geweigerd had, zond de Koning zijnen adjudant aan Benedetti om hem hiervan mededeeling te doen en tevens te verklaren dat hij de handeling van den Prins goedkeurde. De Fransche ambassadeur herhaalde nu zijn des morgens gedane verzoek en vroeg, op grond van een nader bericht van Gramont, audientie bij den Koning om het nogmaals te kunnen toelichten. De Koning weigerde echter den ambassadeur te ontvangen en verklaarde, dat wat hij hem des morgens op de wandeling had gezegd zijn laatste woord in de zaak was geweest. Benedetti drong niet verder aan, maar vroeg alleen, daar hij Ems ging \ erlaten,

Sluiten