Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

capitulatie niet meer erkende. Duitschland had reeds zoovee van Frankrijk ondervonden, dat het thans zekere waarborgen wilde hebben voor de toekomst; het zou dan ook geen vrede sluiten zonder zich van het bezit van den Elzas en Lotharingen te hebben verzekerd.

Castelnau gaf nu te kennen, dat de Keizer zijnen degen aan den Koning

had overgegeven, in de hoop dat de voorwaarden voor het leger eervol zouden wezen. Indien de Keizer den degen van Frankrijk overgeeft hervatte Bismarck - dan kunnen de voorwaarden veel zachter zijn, maar indien het zijn degen is, dan brengt dit geen verandering in de zaak. Castelnau kon niet andere antwoorden, dan dat het alleen s Keizere degen was. Wimpffen bleef bij zijne weigering om de geeischte voorwaarden aan te nemen, het eenige wat hij verkreeg was dat ; Moltke op aandringen van Bismarck, er in toestemde dat de wapenstilstand tot des morgens negen uur zoude verlengd worden. Midden in den nacht kwam Wimpffen te Sedan terug, hij vond den Keizer te bed, die na op de hoogte van het gebeurde te zijn gebracht, beloofde den volgenden morgen vroegtijdig te zullen trachten door een persoonlijk onderhoud met den Koning van Pruisen dezen in een gunstiger stemming te brengen.

Des morgens om zeven uur hield Wimpffen een krijgsraad met ongeveer dertig generaals die zich binnen Sedan bevonden, en deelde hun de voorwaarden mede. Enkelen spraken nog van hernieuwing van den strijd, maar toen hun werd medegedeeld dat er in de stad slech s levensmiddelen waren voor tweemaal 24 uur, begrepen allen da er mets anders overbleef dan zich te onderwerpen aan het harde lot. Terwijl men nog bijeen was kwam een Duitsch officier melden dat indien de overgave niet v«Wr tien uur geteekend was, er bevel zonde worden ge-even om het bombardement te hervatten. Wimpffen begaf zich nu naar het Pruisische hoofdkwartier, nog altijd hopende dat het den Keizer zoude gelukt zijn beter voorwaarden te bedingen.

Napoleon III had 's morgens om vijf uur in een rijtuig Sedan ver laten en was den weg naar Donchery opgereden. Hij liet door een der hem vergezellende adjudanten Bismarck om een onderhoud vragen, die zich oogenblikkelijk te paard bij hen vervoegde In een onaanzienlijk huisje op den weg tusschen Sedan en üonchery had hierop een gesprek tusschen den Keizer en den Kanselier plaats. Napoleon III gaf zijn verlangen te kennen om den Koning te spreken, doch Bismarck wilde niet dat de beide vorsten elkander ontmoetten voordat de overgave geteekend was. Hij vroeg vervolgens of de troepen niet over de Bel-

Sluiten