Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tigen was opgeslagen. Zij werden echter in den nacht door de troepen verjaagd. Den volgenden morgen ontstond er een nieuwe beweging,

ditmaal met het stadhuis tot hoofddoel. Verschillende groepen van personen meldden zich aan met verzoekschriften en werden door de wacht, die het stadhuis bewaakte, beurtelings naar binnen gelaten.

Nadat dit eenigen tijd geduurd had, onder handhaving der orde door de wachthebbenden, verschenen een aantal gewapende burgers van de Parijsche burgerwacht, die onverhoeds hunne geweren in de richting van het stadhuis afschoten en onder anderen een officier van de Bretagners, die als wacht dienst deden, ernstig verwondden. De Bretagners schoten hierop terug, waarop de menigte ras uiteenstoof. Een aantal gewapenden openden nu het vuur nog uit enkele winkelhuizen, die zij hadden weten binnen te dringen. Zij werden echter gevat en gevangen genomen. Vijf dooden en achttien gewonden lieten de oproerlingen achter. Dit straatgevecht, waarbij de geweerschoten der burgers tusschen het gebulder der Pruisische kanonnen hadden gerateld, maakte een diep ontmoedigenden indruk op de leden van het bewind, zij begonnen meer en meer in te zien dat de houding der bevolking het hun weldra onmogelijk zoude maken om het gezag langer te handhaven. Terwijl zij in groote neerslachtigheid beraadslaagden, kwam een ambtenaar hun zeer ontroerd mededeelen, dat de commissie voor de voeding der bevolking bemerkt had, dat zij zich in de berekening van den aanwezigen voorraad meel had vergist en dat zij reeds na twee dagen niet meer in staat zoude zijn het benoodigde brood te leveren. Deze mededeeling maakte een verpletterenden indruk, het vreeselijke vooruitzicht van een hongersnood deed alle bezwaren tegen de overgave van Parijs en alle vrees voor het verzet der bevolking op den achtergrond treden. Jules Favre begreep dat hij thans met langer mocht volhouden. Den 23en Januari zond hij een schrijven aan Bismarck om een onderhoud aan te vragen, en den volgenden dag vertrok hij, zeer in het geheim, naar Versailles. Hij wilde niet dat de bevolking van Parijs iets vermoedde van onderhandelingen. Zij moest de overgave pas vernemen wanneer die had plaats gehad.

Het eerste onderhoud tusschen Favre en Bismarck te "V ersailleswas B^s^and_ voor den Franschen staatsman nog veel pijnlijker dan dat te Fernères.

Bismarck gaf te kennen, dat hij evengoed met Napoleon kon onderhandelen als met Favre, daar de krijgsgevangen soldaten in Duitschland

Sluiten