Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hare geboorte te smoren. Thiers behield te midden der algemeene ontsteltenis en der uiteenloopende raadgevingen zijne volkomen kalmte van geest en wist zijnen wil door te zetten. Hij was tegen elk overhaast optreden, omdat hij de uit het gistend Parijs bijeengetrokken troepen nog niet geheel vertrouwde; hij wilde hun den tijd geven om door afzondering en geregelden dienst, door goede voeding en huisvesting weder eenigszins op verhaal te komen en eerst dan den aanval op Parijs beproeven; inmiddels wist hij van Bismarck te verkrijgen dat ongeveer honderd duizend Fransche krijgsgevangenen in de Noord-Duit sclie havens op Fransche schepen werden ingescheept, en naar Cherbourg en Brest vervoerd, van waar zij ijlings naar Versailles werden overgebracht. Hierdoor was binnen eenige weken een goed, krachtig, wel uitgerust en geheel vertrouwbaar leger bijeen; aan het hoofd daarvan plaatste Thiers den maarschalk Mac Mahon die, geheel genezen van zijne te Sedan bekomen wond, uit zijne krijgsgevangenschap in Frankrijk was teruggekeerd.

Gedurende dit tijdperk van voorbereiding te Versailles had zich de omwentelingstoestand in Parijs meer en meer bevestigd. In de eerste dagen na het vertrek der Regeering waren er nog onderhandelingen gevoerd tusschen de maires der verschillende arrondissementen, de eenige vertegenwoordigers in Parijs van het wettig gezag en het alleen op aangematigd gezag handelend Comité-Central; deze maires waren bijna allen zeer vooruitstrevende republikeinen, maar zij wilden geen gewelddadige omwenteling, zooals het Comité-Central. ]NTaar Versailles vertrokken, teneinde van de Regeering en de vertegenwoordigende Vergadering zoo mogelijk te verkrijgen dat door de wet aan de vermeende wenschen der Parijzenaars naar zelfstandige gemeentelijke instellingen zoude worden voldaan, verschrikten zij de behoudende meerderheid der volksvertegenwoordiging geheel en al, toen zij uit de galerij, waarin zij als toeschouwers gezeten waren, op eens den eenparig geuiten kreet: Leve de Republiek! deden hooren, die door de linkerzijde der Vergadering werd herhaald.

Na dit voorval, een onheilspellende herinnering aan de droevige tooneelen in de vergaderingen der groote omwenteling, weigerde de rechterzijde de voorstellen der maires in overweging te nemen. In Parijs zelf werden alle pogingen tot verzoening van de maire's met de leden van het Comité-Central door deze laatsten en hunne misdadige handlangers verijdeld. De strijd tusschen de maires en het ComitéCentral liep vooral over de nieuw te houden verkiezingen voor den

Sluiten