Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onverwacht, zich bij den graaf van Chambord aanmeldde, zoude de ontvangst zonder twijfel hartelijk zijn. Niemand kon daarin een toegeven zien, wat de vlag betrof, want de Hertog van Aumale had onlangs in de nationale vergadering op zeer beteekenisvolle wijze zich uitgelaten over de geliefde driekleur, en het was dus voor iedereen duidelijk dat de Orleansen van de witte vlag niets wilden weten. Ontving de graaf de Chambord zijnen neef, zooals te verwachten was, dan zoude veeleer het publiek den indruk krijgen dat hij de witte vlag had opgeborgen en stilzwijgend de driekleur aanvaardde.

Maar de graaf van Chambord was een te oprecht man om, hetzij door spreken, hetzij door zwijgen zijn beginsel te verlochenen. Aan den graaf van Parijs, die uit Weenen zijn bezoek op het slot Frohsdorf, de niet ver van daar gelegen woonplaats van den graaf van Chambord, aankondigde, werd geantwoord, dat het bezoek alleen dan aangenaam zoude zijn, wanneer hij het beginsel erkende waarvan de graaf van Chambord de vertegenwoordiger was.

De teleurstelling van den graaf van Parijs was niet gering, maar met een terugtred was alles verloren; hij gaf derhalve een eenigszins dubbelzinnige verklaring, die gunstig werd opgenomen. De ontmoeting had hierop plaats, zij werd gevolgd door de bezoeken van alle prinsen uit het huis van Orleans, met uitzondering van den Hertog van Aumale. Nu dacht men, niet alleen meer buiten Frankrijk maar ook in Frankrijk zelf, dat de monarchie zoo goed als gevestigd was, de laatste hinderpaal toch scheen opgeruimd, maar de monarchalen zelve waren nog lang niet gerust. Zij wisten dat een groot deel van de rechterzijde, zonder het behoud van de driekleur, in geen geval de monarchie wilde herstellen en zij vreesden dat de graaf van Chambord met zijne onbuigzame hardnekkigheid aan de vlag zijner vaderen zoude blijven vasthouden. Van hunne zijde werd dan ook het onmogelijke beproefd om hem te doen zwichten. In October 1873 zonden de trouwe vrienden van den graaf van Chambord hem een afgevaardigde, die moest trachten zijne bewilliging te verkrijgen tot een voorstel, waarbij de driekleur zoude worden gehandhaafd en alleen kunnen veranderd worden door den Koning, in overeenstemming met den wil der volksvertegenwoordiging. Een dergelijk voorstel was ook reeds vroeger aan den graaf van Chambord gedaan, waarop hij had geantwoord, dat hij, zoo de volksvertegenwoordiging de witte vlag niet wilde invoeren, weder in zijne ballingschap zoude terugkeeren. Intusschen hoopte men, dat zoo de Koning eenmaal den troon had

Sluiten