Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beklommen en met eigen oogen zoude hebben gezien dat geen Fransche vertegenwoordigende vergadering ooit de driekleur zoude willen afschaffen, hij zich wel in het onvermijdelijke zoude schikken.

De afgevaardigde, die ditmaal aan den graaf van Chambord werd gezonden was een, wat maatschappelijken stand betrof, eenvoudig man, voormalig lakenkoopman, onder het Keizerrijk regeeringsgezind lid der Kamer, na 1870 vurig aanhanger van de wettige monarchie geworden, daarbij zeer streng geloovig Katholiek. Hij heette Chesnelong, was geboortig uit de provincie Bearn en rijkelijk begaafd met de schitterende welbespraaktheid waardoor de bewoners van Zuidelijk frankrijk zich dikwijls onderscheiden. De hertogen en graven der legitimistische partij schenen zelve geen lust te hebben om de oude vraag weer op te gaan rakelen tegenover den halstarrigen vorst, met wien zij wisten, dat toch niet te redeneeren viel en zij hoopten, dat wellicht het woord van een nieuweling en onbekende, wiens warme verkleefdheid aan de monarchie zich in vurige welsprekendheid zoude uiten en wiens aandrang waarschijnlijk de perken der eerbiedige onderdanigheid zoude overschrijden die zij pleegden in acht te nemen, in de gegeveu omstandigheden grooter invloed zoude hebben dan zij vermochten uit te oefenen. Chesnelong had te Salzburg verschillende besprekingen met den graaf van Chambord en keerde terug met zeer geruststellende mededeelingen. De Koning zoude, nadat hij den troon had bestegen, de beslissing omtrent de vlag aan de nationale vergadering overlaten. Hiermede kon zich iedereen, die de monarchie wilde, vereenigen. Het plan, om den graaf van Chambord als Koning Hendrik Y uit te roepen, werd thans door de verschillende groepen der rechterzijde ernstig overwogen. Met uitzondering van de Bonapartisten bleken alle er voor. In de dagbladen werd het herstel der monarchie als zeker en aanstaande besproken, er werd medegedeeld dat liet koningschap op vrijzinnigen grondslag zoude worden gevestigd en dat de driekleur de vlag zoude blijven. Men verwachtte in de eerste dagen van November de bijeenkomst der nationale vergadering, en het was het geheim van iedereen, dat dan onmiddellijk het voorstel zoude worden gedaan, om het Koningschap als regeer.ngsvorm aan te nemen, dat de meerderheid der vergadering het zoude aannemen en dat de President MacMahon bereid was het uit te voeren. Zelfs de gematigde republiekeinen, de mannen van het linker centrum, schenen niet ongezind, om zich bij deze beslissing neder te leggen. Zij wenschten orde en rust, en nu er kans was op een vrijzinnig grondwettige monarchie, toonden zij geen

Sluiten