Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ballingschap terug te keeren. Op de stemmen zijner aanhangers had hij geen invloed willen uitoefenen, een hunner had tegen gestemd, zeven hadden zich van de stemming onthouden, de overige hadden voor gestemd. "Voor zijn vertrek ontving hij nog enkele leden der vergadering en een paar zijner meest verknochte aanhangers. Van Versailles ging hij naar Parijs, waar hij een dag doorbracht, van daar ging de terugreis naar Frohsdorf. Hij kon nu, als een zijner voorvaders zeggen, dat alles verloren was behalve de eer, met dit onderscheid evenwel, dat deze een veldslag verloren had, terwijl hij niet in de gelegenheid was geweest om een vinger uit te steken tot handhaving zijner rechten. In het paleis waar zijne voorouders als Koningen hadden geheerscht, was door de vertegenwoordigers der Fransche natie over het lot van zijn Koninkrijk beslist, zonder dat de overgroote meerderheid van hen er het minste vermoeden van had gehad, dat hij in hunne onmiddellijke nabijheid,

in de achterkamer van een burgerwoning, ais lijdelijk toeschouwer hunne beslissing had zitten afwachten. De kroon van Frankrijk die hij slechts voor het grijpen had gehad, was hem thans voor goed ontvallen, en dat, zooals Paus Pius IX het uitdrukte, „alleen ter wille van een lap linnen."

Met het zevenjarig bewind van Mac-Mahon, het zoogenoemde Het septennaat. Septennaat, was eigenlijk de republiek gevestigd. De monarchalen hadden een toestand in het leven geroepen, dien zij in hun hart afkeurden,

maar die hun door de omstandigheden als een onvermijdelijkheid was opgelegd. De legitimisten mochten de 'mislukking van het Koningschap niet openlijk wijten aan den graaf van Chambord; zij stelden er derhalve de Orleanisteu voor aansprakelijk en deze konden evenmin openlijk erkennen,

dat thans de republiek de eenig mogelijke regeeringsvorm was geworden.

Het eerste gevolg van deze dubbelzinnige verhouding was, dat de eenheid onder de monarchalen verbroken werd. Broglie was weldra genoodzaakt zijn ministerie te wijzigen, de legitimisten moesten hunne portefeuilles aan meer gematigde monarchalen afstaan, hij zelf ging van Buitenlandsche Zaken naar Binnenlandsche over en nam tot opvolger den hertog Descazes, een zeer bekwaam man, Orleanist met vrijzinnige denkbeelden; aan het departement van ouderwijs werd de Fortou geplaatst, die miu of meer Bonapartistische neigingen had.

Een lang leven voorspelde niemand aan dit gelegenheids-ministerie.

Het werd dan ook reeds in Mei 1874 ten val gebracht door het samen-

Sluiten