Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verschil yan meening over de inrichting der kiesdistricten. De rechterzijde wenschte enkelvoudige kiesdistricten (scrutin d'arrondissement), de linkerzijde meervoudige (scrutin de liste). Na een hevigen strijd kreeg het stelsel van enkelvoudige kiesdistricten, dat ook het stelsel der regeering was, de meerderheid. Nu bleef voor de nationale vergadering nog alleen over de benoeming van 75 senatoren voor hun leven. Bij deze gelegenheid deed zich, tengevolge van de verdeeldheid der rechterzijde, het zonderlinge verschijnsel voor, dat legitimisten, Bonapartisten en republiekeinen van de linkerzijde zich vereenigden om de Orleanisten zooveel mogelijk uit den Senaat te weren.

Bij de algemeene verkiezingen, die in de eerste maanden van het jaar 1876 plaats hadden, toonde het Fransche volk dat de voorkeur, die het vijf jaren geleden aan den monarchalen regeeringsvorm had gegeven, naar de zijde der republiek was overgeslagen. Bij de senaatsverkiezingen kwam het aantal gekozen republiekeinen dat der monarchalen zeer nabij, en bij de verkiezingen voor de Kamer was de zegepraal van de republiekeinen onbetwistbaar, van de 533 gekozen leden waren 340 besliste aanhangers der republiek, terwijl onder deze ongeveer 200 konden gerekend worden tot de richting van Gambetta te behooren. Aan de rechterzijde leden de legitimisten de zwaarste verliezen; de witte vlag van den graaf van Chambord had blijkbaar bij de natie een zeer afschrikwekkenden invloed uitgeoefend; de Bonapartisten daarentegen bleken sedert 1871 iets gewonnen te hebben. Men begon Sedan van lieverlede te vergeten en de streng behoudende tegenstanders van den republiekeinschen regeeringsvorm hadden leeren inzien, dat een andere monarchie dan de Keizerlijke in Frankrijk tot de onmogelijkheden behoorde.

Een dadelijk gevolg van de overwinning der linkerzijde bij de verkiezingen was de aftreding van het hoofd van het ministerie, Buffet. Hij was in vier distrikten candidaat geweest maar nergens gekozen en gevoelde zich te veel tegenstander van de denkbeelden die bij de meerderheid der kiezers den doorslag hadden gegeven, om langer aan het bewind te kunnen blijven. Nadat hij te vergeefs had beproefd den President der Republiek over te halen tot een staatkunde van verzet tegen de meerderheid der Kamer, die met een ontbinding zoude moeten eindigen, nam hij zijn ontslag en werd vervangen door Dufaure, een bejaard man van de oude vrijzinnige richting uit den tijd der Julimonarchie. Aan dezen was de zware taak opgelegd om de nieuwe staatsinstellingen in te wijden. Reeds spoedig bleek de moeielijkheid eener

Sluiten