Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Plewna geheel en al afgesloten was van de buitenwereld. Nu begon spoedig binnen de vesting de honger te nijpen. In de laatste dagen van November was de voorraad van levensmiddelen verbruikt, Osman Pacha, na nog een vergeefsche poging te hebben gedaan om zich door de Russen heen te slaan, gaf zich onvoorwaardelijk met zijne geheele legermacht over. Ongeveer veertig duizend Turken geraakten in krijgsgevangenschap, zij werden naar Rumenië gezonden maar kwamen daar met zeer gedunde gelederen aan. De plotseling ingevallen zeer scherpe winterkoude was voor deze slecht gevoede en dun gekleede mannen nog gevaarlijker dan de wapenen hunner vijanden. Daarbij waren er in het uitgeplunderde land geen levensmiddelen meer voldoende om zoovele mannen te voeden. Zij stierven dan ook bij honderden. Op den weg van Plewna naar Nicopol, dien de overblijvenden moesten inslaan, bezweken de meesten. Zij bleven zieltogend in de sneeuw liggen, totdat de dood of de muil der hongerige roofdieren aan hun lijden een einde maakte, fn de eerste dagen van December deed de Czaar zijn intocht binnen Plewna en hield daarna een groote wapenschouwing. Den volgenden dag verliet hij het leger om naar Petersburg terug te keeren. De veldtocht was door de overgave van Plewna beslist, de weg naar Constantinopel lag voor het zegevierend Russische leger open.

^in3 Az^V°n hadden de Russen, evenals in Europa, na aanvankelijk eenige

voordeelen te hebben behaald, met grooten tegenspoed te strijden gehad. Hunne legermacht aldaar was niet sterk en werd daarenboven door een opstand in het Russisch grondgebied van den Kaukasus van zijn eigenlijke taak afgetrokken. De Turken, die uit Constantinopel versterking hadden ontvangen, trachtten door voortdurende troepenbewegingen, met vermijding van eiken aauval, de Russen af te matten. Hun aanvoerder, Moukthar Pacha, versloeg ten slotte, 25 Juni, het Russische leger, dat veel zwakker was dan het zijne, bij Zevin. De Russische bevelhebber Loris Melikoff moest den terugtocht aanvaarden en het beleg van de vesting Kars, die reeds door de Russen ingesloten was, weder opbreken. De Turken bezetten daarna weder alle plaatsen op hun grondgebied, die in de macht der Russen waren geweest. Voor dezen was voor het oogeublik de kans om weder aanvallend op te treden voorbij. Zij trokken zich binnen hunne landpalen terug en moesten wachten op versterkingen. Eerst in het najaar, toen hunne legermacht met versche troepen was aangevuld, konden de krijgsbe-

Sluiten