Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Beaconsfield en Lord Salisbury, voor Oosteiirijk-IIougarije Andrassy, voor Frankrijk Waddington, voor Italië Corti, voor Turkije Karatheodory en Mehemet Ali. Het gewichtigste en tevens neteligste punt dat aan de beslissing van het Congres werd onderworpen, was de herziening van de door Rusland aan Turkije opgelegde verdeeling van het Balkanschiereiland. Rusland had bij den vrede van San Stefano voor Servië en Montenegro groote gebiedsuitbreiding bedongen. Rumenië, dat Rusland zoo krachtig had bijgestaan in de dagen van gevaar, na de nederlagen bij Plewna, was door een eigenaardige toedracht van zaken er het slechtst afgekomen. Het had de eilanden aan de uitmonding van de Donau verkregen, waartegen het Bessarabië aan Rusland moest afstaan. Niet ten onrechte achtte het dit een zeer onvoordeeligen ruil.

Het was evenwel voor den Czaar een eerezaak om een landstreek, die Rusland bij den vrede van Parijs, in 1856, aan Turkije had moeten afstaan terug te erlangen; alles wat Rusland toen had moeten opofferen eischte het nu weder op en op dit punt kon van toegeven geen sprake zijn. In Bukarest was men hierover zeer verbolgen, maar vorst Karei, hoe diep ook gegriefd over deze Russische ondankbaarheid, kwam spoedig tot het inzicht dat verzet tegen de eischen van zijn machtigen bondgenoot vruchteloos zoude wezen en dat het voor de toekomst van zijn land geraden was om zich in het onvermijdelijke te schikken. Engeland, dat aanvankelijk Rumenië had gesteund, gaf zijnen tegenstand op ter wille van grootere belangen, en de overige mogendheden toonden niet de minste geneigdheid om voor de Rumeensche Regeering op te komen.

In het veroverde Turksch gebied had Rusland bij den vrede van San Stefano een nieuwen staat in het leven geroepen, Bulgarije, dat onder het bestuur van een Christelijken vorst, niet tot een der regeerende stamhuizen van de groote Europeesche landen behoorende, zoude worden geplaatst, een eigen leger zoude bezitten, doch schatplichtig aan de Porte zoude blijven. Over Bosnië en Herzegowina was alleen bepaald, dat de vroegere voorstellen der mogendheden omtrent aldaar in te voeren bestuurshervormingen, na een nadere overeenkomst tusschen de Porte en Rusland en Oostenrijk-Hongarije anderzijds, dadelijk zouden worden ingevoerd.

Deze gansche verdeeling van het Balkanschiereiland, tusschen Rusland en Turkije te San Stefano reeds beklonken, werd op het Berlijnsche Congres in hoofdtrekken behouden, doch zeer belangrijk gewijzigd wat

Sluiten