Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Werden dezen vervuld met geestdrift, zoodat zij zich haastten om naar de wapenen te grijpen en krachtig partij te trekken voordengeen, met wiens hulp zij hunne onafhankelijkheid konden heroveren? Neen. slechts hier en daar kwam eene enkele slad in opstand, die spoedig weer gedempt werd. De Grieken waren niet meer de mannen van vroeger; gedurende de lange jaren der slavernij hadden zij verleerd vrij Ie zijn. Kleingeestige partijtwisten verscheurden de verschillende steden, geen gemeenschappelijke band der vaderlandsliefde snoerde haar meer aan elkander. In de bloedige oorlogen der verloopen jaren waren de voorvechters van de Grieksche vrijheid deels gesneuveld, deels ter dood gebracht, terwijl het nieuwe, in de slavernij opgegroeide geslacht van de kracht der vaderen niets bad geërfd. Terwijl de machtige vorsten elkaar bestreden, waren de Grieksche steden nu aan dezen, dan aan genen onderworpen. Zij waren de prijs, waarom gestreden werd. zonder op de beslissing van den krijg den minsten invloed te kunnen uitoefenen. Van alle Grieken hadden alleen de ruwe en onbeschaafde Aetoliërs, een stam. die tot heden in de Helleenschc geschiedenis zonder eenige beteekenis geweest was, hunne liefde tot de vrijheid bewaard; zij alleen namen het mannelijk besluit om als bondgenooten van Antigonus de wapenen tegen Cassander op te vatten.

De hevigste gevechten vonden plaats in den Peloponnesus, waarheen Antigonus den Mileziër Aristodemus tegen Cassander afgezonden had. De zege was nu aan den eenen, dan weer aan den anderen kant. Alexander, de zoon van Polysperchon, die in den beginne de zijde van Aristodemus gekozen bad. werd door Cassander tot zijne partij overgehaald, hij verschafte dezen voor een korten tijd de zegepraal, doch daarna Neef de overwinning aan de zijde van Antigonus. Eindelijk verloor Cassander. nadat Alexander in het jaar 314 vermoord was, bijna den geheelen Peloponnesus. op Corinthe en Sicyon na. Ook in de overige deelen van Griekenland leed hij nederlaag op nederlaag tegenover Ptolemaeüs, den neef van Antigonus, die op Euboea en in Boeötiè belangrijke voordeelen behaalde. Om den strijd in Griekenland tot beslissing te brengen, was Antigonus in bet jaar 312 van plan met een leger over den llellespont naar Macedonië te trekken, toen hij eensklaps de lijding ontving, dat zijn zoon Demetrius door Ptolemaeüs en Seleucus geheel verslagen was.

Demetrius bad van zijn vader in last ontvangen Syrië tegen eiken aanval te verdedigen. Toen Ptolemaeüs in de lente van 312 aan het hoofd van een leger tegen hem oprukte, leverde de dappere ja overmoedige jongeling, (hij was eerst 22 jaren oud) den ouden, beproefden veldheer hij Gaza een slag. waarin hij geheel verslagen werd. Hij verloor bijna zijn gansche leger, Syrië en Phoenicië werden door Ptolemaeüs veroverd. Seleucus maakte van deze overwinning bij Gaza gebruik om Babylonië te heroveren; wel was Ptolemaeüs niet in staat hem met dit doel eene aanzienlijke krijgsmacht toe te vertrouwen (zijn leger telde niet meer dan 800 man voetvolk en 200 ruiters); maar de stoutmoedige Seleucus ondernam met (leze handvol volks het waagstuk om eene geheele provincie te veroveren. Geheel in tegenoverstelling met de overige satrapen had hij vroeger in Babylonië zachtmoedig en rechtvaardig geregeerd, hij had zich er op toegelegd de liefde der bevolking te winnen en hierop vestigde hij thans al zijne hoop. Hij zag zich in zijne verwachting niet bedrogen.

Overal, waar hij verscheen, kwam het volk in opstand, van alle zijden stroomden vrijwilligers zijn leger toe, dal hierdoor met eiken dag talrijker werd. Weldra was hij in staat eene schitterende overwinning te behalen op den strateeg. dien Antigonus tegen hem afgezonden had, de troepen van den overwonnene liepen grootendeels lot den overwinnaar over. Antigonus en zijne aanhangers hadden hunne heerschappij in Medië, Persis en Susiana zóó drukkend gemaakt, dat ook deze gewesten vol geestdrift de vaan van den opstand verhieven, en dus door Seleucus gemakkelijk veroverd konden worden. Zijne

Sluiten