Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar was juist daarom hel voorwerp van den gloeienden haat zijner stiefmoeder Arsinoë, de dochter van Ptolemaeiis van Egypte. Zij wilde haar eigen zoon den weg lot den troon hanen, en daartoe Agathocles, die haar hij hare plannen dwarsboomde, onschadelijk maken.

Wel had zij vroeger den sclioonen, rijzigen man met verliefde hlikken aangezien en gepoogd zich van zijn hart meester te maken, om met hem een ongeoorloofden minnehandel aan te knoopen. maar Agathocles was zijne gemalin, eene halfzuster van Arsinoë, getrouw gebleven en had zich met verachting van de boeleerster afgewend. Deze dorstte thans naar wraak. Zij vond een werktuig voor hare schandelijke plannen in haar halfbroeder Ptolemaeiis Ceraunus, die loen juist aan het hof van Lysimachus een toevluchtsoord gevonden had.

Ptolemaeiis Ceraunus was de oudste zoon van koning Ptolemaeiis Soter van Egypte. Volgens het recht der eerstgeboorte had hij na zijns vaders dood den troon van Egypte moeien beklimmen, maar Ptolemaeüs Soter trok zijn tweeden zoon boven den oudsten voor. tot groote blijdschap van het Egyptische volk, dat den laalste om zijne ongevoeligheid en wreedheid algemeen haatte. De naam Ceraunus, »de bliksem", was hem gegeven, dewijl hij in zijne onbeteugelde drifl tot elke, ook tol de wreedste daad in staat scheen.

De onterfde troonopvolger achtte zich in Egypte niet langer veilig en vluchtte tot Lysimachus, bij wien hij eene gastvrije ontvangst vond. In vereeniging met Arsinoë wendde hij al zijne krachten aan om Agathocles uit de gunst van den grijzen koning te verdringen. Arsinoë beschuldigde den erfgenaam der kroon, dat hij zijn vader naar het leven stond en riep Plolemaeiis Ceraunus als getuige op, aan wien, volgens haar beweren, Agathocles zijne misdadige plannen had toevertrouwd. Lysimachus sloeg aan hunne verzekeringen geloof; hij noodigde zijn zoon op een gastmaal, met het doel hem te vergiftigen. Deze echter, die den haat kende, waarmede zijne stiefmoeder hem vervolgde, verijdelde den aanslag door het nemen van een tegengif. Wel redde hij op deze wijs zijn leven, doch het was slechts voor een korten tijd. Lysimachus liet hem in de gevangenis werpen en daar in het jaar 284 door Plolemaeiis Ceraunus vermoorden.

Deze schandelijke daad veroorzaakte zoowel in Thracië als in Macedonië eene algemeene en diepgevoelde verontwaardiging De weduwe en kinderen van den vermoorde duchtten, even als diens broeder Alexander, een dergelijk lot van de zijde van Arsinoë en vluchtten naar Sardes lot koning Seleucus, wiens wraak zij over het hoofd der wreede moordenaars inriepen.

In het leger van Lysimachus staken de soldaten de hoofden bijeen; alleen door het nemen van de strengste maatregelen, door het ter dood brengen van allen, die voor den vermoorde partij trokken, was de koning in staat om hel oproer te dempen. De troepen in Klein-Azië waren echter niet tot rust te brengen, een groot deel hunner liep tot Seleucus over. Onder hen bevond zich ook Philetaerus, de bewaarder van de koninklijke schatten te Pergamum.

Zag Lysimachus thans te laat in, welke gevaren hij zich door hel vermoorden van zijn zoon op den hals had gehaald, spoedig genoeg kwam hij daarenboven tot de overtuiging, dat hij schandelijk bedrogen was. Het werd hem duidelijk, dat zijn edele zoon nooit aan hel minste verraad gedacht had. Thans zou zijne wraak op het hoofd van den moordenaar Ptolemaeiis Ceraunus nederdalen. Deze wist echter te ontvluchten; ook hij begaf zich naar Seleucus, door wien hij gastvrij ontvangen werd en op wien hij in vereeniging met de weduwe en den broeder van den vermoorden Agathocles al zijn invloed aanwendde, om hem tot een oorlog tegen Lysimachus te bewegen. Seleucus zwichtte voor dien aandrang, veroverde bijna zonder slag of stoot, in hel jaar 282, de Aziatische landen van zijn tegenstander en versloeg dezen het volgende jaar in een treilen in de vlakte van Coros in Phrygië. Lysimachus sneu-

Streckfuss. II. 4

Sluiten