Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Laetorius was een dapper krijgsman, die in meer dan een veldslag met roem gestreden had; een uitstekend redenaar was lnj niet. maar op zijne geestkracht en volharding konden de burgers zich gerust verlaten. Terwijl Volero in de volksvergadering alleen de wet verdedigde, kwam Laetorius. op onstuimigen toon met eene aanklacht tegen Appius Claudius \oor den dag. Hij beweerde, dat de patriciërs in dien man niet een consul maar een beul gekozen hadden, die geen ander doel kende dan den burgerstand te lol eren. Mij sprak onstuimig, doch opeens ontbraken hem de woorden, daar hij 111 het spreken niet bijzonder bedreven was. Plotseling brak lnj zijne rede af. ..Ouiriten!" — riep hij uit, »ik spreek wel is waar niet vloeiend, maar wat ik gezegd heb, dat doe ik; verschijnt dan morgen en ik zal voor uwe oogen

sterven of liet voorstel doorzetten. ,

Den volgenden morgen hielden de tribunen weer het redenaars0e»loL te bezet. De adel had er zich op voorbereid de wet te doen afstemmen, hij verscheen in grooten getale in de vergadering, ook de conMils waren tegenwoordig. Ernstig en vastberaden beval Laetorius, «lat ieder die met het recht had om mee te stemmen, zich verwijderen zou. De edelen g®'l0^!""dej 11 'j.

Laetorius was geenszins de man om met zich te laten spotten, hij e< terstond bevel, dat de rustverstoorders zouden gegrepen worden e" rlePde consul Appius Claudius weerstand bood, toen hij ze fs een du l'j tuien op den tribuun afzond, den bijstand der geheele vergadering in. Als 1 eenig man stond deze tegen den ionsul op, uit .Ie geheele stad stroomde het volk" in alles behalve vredelievende stemming naar liet Forum. H®,n/0.'l.t°t een bloedigen strijd gekomen zijn, wanneer niet de andere consul Quintiuh

zor" had gedragen, dat Appius Claudius door eenige vrienden werd weggevoerd wanneer hij niet de woedende menigte tot bedaren had gebracht door de belofte, dat de senaat zich naar den wil «les volks schikken zou.

Eene onstuimige zitting van den senaat volgde op de volksvergadering. De senatoren waren bevreesd; tevergeefs poogde Appius Uaudius hun moe» in te spreken; tevergeefs spoorde hij hen aan om het wetsvoorstel at t stemmen- de meerderheid der senatoren besliste tegen zijn gevoelen, Zïï"™ PuUilius Volero ging « ...el verkropte spu' ApP«»

Claudius de vlag strijken terwijl bij uitriep: »de staat wordt \ue.

X"' Van nu ^ wrden'de tribunen in «le Tribuscomitiën gekozen; men meent dat ook te dier tijde hun aantal met drie vermeerderd is. zoodat voortaan \ij volkstribunen voor «Ie rechten der plebejers moesten waken.

Toch was hiermee de vrede niet hersteld. Appius Claudius kon liet dtn plebejers maar niet vergeven, «lat zij gezegevierd hadden, roen kort cUuop een oorlog met de Volscen en Aeqiii uitbrak, misbruikte hij zijne onbepeikte macht als opperbevelhebber om den plebejischen soldaten doQr oninensc K^li^ke hardheid liet leven te verbitteren. Hij maakte zich zóó gehaat dat het cger hem gehoorzaamheid weigerde, dat het zich met opzet door «len \ij.nu liet verslaan. In ijlende vlucht trokken de Romeinen terug; slechts met moute gelukte het den consul, het verstrooide leger te herzamelen. Hij nam e«ne verschrikkelijke wraak; nadat hij in een bevriend land zijne legerp agpgpsla»en en zich dus tegen eiken vijandelijken aanval beveiligd had, liet lig n t gehSe le'er aantreden; hij verweet den soldaten, dal zij verraad jegens de krijgstucht0gepleegd en hunne vanen geschandvlekt hadden; \er\olgens liet lnj alle° soldaten, die op de vlucht hunne

deldraaers die hun vaandel misten en de hoofdlieden die de gelederen ver laten hadden, geeselen en onthoofden; van de overigen werd elke tiende ma

volgens het lot aan den beul overgeleverd. ... „ *nninsian.

De nederlaag van het door den dapperen en f^aren veldheer Appius aan gevoerde leger toonde met een onweersprekelijke klaarheid, 1 {J® >'J ;

m den boezem der Romeinen heerschende tweedracht was. Hoe gemakkelijk

Sluiten