Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Lucius Siccius werd met eene kleine krijgsbende uitgezonden, om eene geschikte plaats tot het opslaan van een kamp te verkennen; in het geheim ontvingen zijne manschappen den last om hem onverhoeds op het lijf te vallen en neer te houwen. Dezen kwamen dit schandelijk bevel na. doch niet zonder zelf zware verliezen te lijden, want Lucius vededigde zich dapper; hij deed meer dan één moordenaar in het zand bijten, totdat hij eindelijk voor de overmacht bezweek. De moordenaars keerden naar de legerplaats terug en berichtten, overeenkomstig het bevel der decemviri, dal de vijand ben uit eene hinderlaag overvallen had en dat Siccius na zich dapper verdedigd te hebben met een aantal zijner makkers gesneuveld was. In den beginne geloofden de soldaten het sprookje, doch toen zij op het slagveld kwamen en daar geen enkel vijandelijk lijk ontdekten, toen zij zagen, dat Siccius in hel midden der door hem gedoode moordenaars lag. toen werd het hun duidelijk, welk een schandelijke moord hier gepleegd was. Vol verbittering brachten zij het lijk naar de legerplaats terug, zij wilden het zelfs naar Rome voeren, om hel aan het volk te vertoonen. Slechts met moeite gelukte het den tienmannen dit te voorkomen door den gesneuvelde met alle krijgseer te doen begraven. Deze euveldaad deed den haat tegen hen nog meer aangroeien; het gansche leger was zóó verbitterd, dat er slechts eene geringe aanleiding noodig was om het in opstand te brengen. Appius Claudius deed het oproer uitbarsten.

Hij had zijn wellustigen blik laten vallen op een beeldschoon meisje, op Virginia, de dochter van een aanzienlijk plebejer, Lucius Virginius. Terwijl de vader zich als aanvoerder van een cohort bij het leger bevond, viel de decemvir het meisje met schandelijke liefdesaanzoeken lastig, doch werd door de jonkvrouw, die met trouwe liefde aan haar verloofde, den voormaligen tribuun Icilius, gehecht was, met fierheid afgewezen. Met den vermetelen trots, aan zijn geslacht eigen, besloot Appius Claudius, de bekoorlijke Virginia ook tegen haar wil tot de zijne te maken. Een zijner cliënten, Marcus Claudius, moest hem daartoe behulpzaam zijn.

Toen Virginia op zekeren tijd op de marktplaats kwam. om de school, die zich daar bevond, te bezoeken, sprak Marcus Claudius haar aan, alsot ze zijne slavin ware. Ilij beweerde, dat zij de dochter van zijne slavin was en als zoodanig hem toebehoorde; hij gebood haar, hem te volgen, indien ze niet niet geweld wilde worden weggesleept. Virginia stond verstijfd van schrik, zij waagde het niet. tegenstand te bieden, maar hare voedster, die haar vergezelde, riep het volk te hulp. De plebejers verzamelden zich rondom het jonge meisje en toen de voedster hun verhaalde, dat Virginius haar vader en Icilius haar verloofde was, loen drongen de mannen zich rondom haar heen. om haar met bun lichaam te beschermen.

Marcus Claudius daagde het meisje voor het gericht; door het volk vergezeld, werd zij voor den rechterstoel van Appius Claudius gebracht. De aanklager. die mei den rechter een vertelseltje afgesproken had, beweerde, dat Virginia in zijn huis geboren, doch hem ontstolen was en dat de voedster, die den diefstal gepleegd had, het kind voor dat van Virginius had doen doorgaan. Hij bood aan. deze leugenachtige beweringen door getuigen te staven, en eischte, dat Virginia tol dien lijd hem als haar meester naar zijn huis volgen zou.

Tevergeefs beriepen de verdedigers van het meisje zich op de omstandigheid. dat haar vader Virginius zich bij het leger bevond; binnen twee dagen kon bij te Rome zijn. tot zoolang moest het proces uitgesteld en Virginia als eene vrije jonkvrouw beschouwd worden. Appius Claudius besliste als rechter, dat haar vader komen mocht, maar dat de aanklager daarom niet van zijne rechten mocht worden versloken, hel stond hem vrij het meisje mee te nemen, onder voorwaarde dat hij het voor het gericht stellen zou, zoodra de man, die beweerde haar vader te zijn, verscheen. Wel morden velen der omstanders over de onrechtvaardige uitspraak, wel gaven zij daaraan deze uitlegging, dat

Sluiten