Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Door deze overwinning had Dionysius le Syracuse zijne macht op zulke hechte grondslagen gevesligd, dal hij er nu aan kon denken, haar verder uit te breiden. Allereerst keerde hij zijne wapenen tegen de vrije steden van Sicilië, daarna breidde hij zijne veroveringen verder over hel eiland uit.

Dionysius wenschte zijne heerschappij ook buiten de grenzen van het eiland Sicilië uit te breiden. Het eerst lagen de Grieksche steden van Zuidrfatóë, waarop hij een begeerigen blik geslagen hield, aan de beurt.

De macht der steden in Groot-Griekenland was al sedert lang in verval, [n de voortdurende oorlogen tegen de roofzuchlige Samnieten en Lucaniërs konden zij zich ternauwernood tegenover die dappere naburen staande houden; toen Dionysius zich dus met de Lucaniërs verbond, viel het hem niet moeilijk de overwinning te behalen.

In de aan gevolgen rijke oorlogen met de steden van Zuid-Italië komen alle licht- en schaduwzijden van Dionysius' karakter sterk uit. Den Locriërs bewees hij zijne dankbaarheid, door het gebied der bevriende stad te vergrooten, jegens de meeste overige Grieksche steden gedroeg hij zich als een edelmoedig veroveraar; om zijn naam in Griekenland te vereeuwigen schonk hij eens, in strijd met de krijgswetten der Hellenen, aan een gevangen genomen leger van 10,000 man zonder eenig losgeld de vrijheid. Aan degehale stad Rhegium daarentegen koelde hij zijne wraak. Na een langdurigen strijd sloot hij voor den schijn met de inwoners vrede, alleen om hen in slaap te wiegen; zij moesten hem hunne oorlogsschepen uitleveren en nauwelijks was dit geschied, of Dyonysius was trouweloos genoeg om de stad opnieuw aan te tasten. Na eene korte belegering verwoestte hij haar en maakte hij alle inwoners tot slaven; alleen zij, die zich met de schatten, welke zij verborgen hadden, konden loskoopen, bleven in het bezit hunner vrijheid.

Phyton, den bevelhebber der stad, wien Dionysius een bijzonderen haal toedroeg, wachtte met al zijne bloedverwanten een nog treuriger lot. Vooreerst werd op bevel van den tvran Phyton's zoon verdronken, daarop werd hij zelf met ketenen aan een der hoogste belegeringswerktuigen vastgemaakt en aan de bespotting van het Syracusaansche leger prijs gegeven. In dien vreeselijken toestand werd hem op bevel van den tyran door een bode het bericht gebracht , dat Dionysius een oogenblik te voren zijn zoon had laten verdrinken.

"Hij is een dag vroeger gelukkig dan zijn vader," antwoordde Phyton kalm. Tot straf voor dit gezegde liet Dionysius hem door de stad rondvoeren, bij elke schrede werd hij door beulsknechts gegecseld en bespot, terwijl een heraut uitriep: «Ziet hier, Syracusanen, den man, die de inwoners van Rhegium tot den krijg heeft aangezet en daarvoor van Dionysius zijne straf ontvangt."

Phyton gaf bedaard ten antwoord, dat de tyran hem strafte, omdat hij geweigerd had, zijne vaderstad te verraden; hij nam gedurende de strafoefening zulk eene edele houding aan, dat zelfs de krijgslieden van Dionysius mei medelijden vervuld werden; zij gaven morrende te kennen, dat zij zulk eene smadelijke behandeling niet langer wilden dulden, zij dreigden zelfs in opstand te zullen komen en den gevangene te zullen bevrijden. Toen besloot Dionysius, een einde aan de folieringen te maken; Phyton en zijne geheele familie werden verdronken.

In Italië was het krijgsgeluk den tyran zoo gunstig, dat bij niet alleen een groot deel der Grieksche steden van het zuiden bemachtigde, maar dal hij zelfs over de Adriatische Zee stevende en verscheidene eilanden aan de Illyrische kust aan zijne heerschappij onderwierp. Niet zoo voorspoedig waren zijne wapenen in den krijg legen de Carthagers, die zich in zooverre van hun verlies hersteld hadden, dal zij den strijd om Sicilië konden voortzetten. Na herhaalde gevechten moest Dionysius er toe besluiten, hun al hunne vroegere bezittingen en buitendien Sicilië tot aan de rivier de Halykus — Selinus en een gedeelte van het gebied van Agrigentum — af te staan.

15*

Sluiten