Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schuwd. Zij ontboden den gunsteling en beschuldigden hem zonder omwegen van verraad, maar hij wist zich van alle verdenking te zuiveren. Vrijwillig bood hij aan om in het heilige woud van Demeter en Persephone met den heiligsten en vreeselijksten eed. dien de godsdienst der Grieken voorschreef, zijne onschuld te bezweren. Hij deed het ook, terwijl hij eene brandende lakkei in de hand nam en het purperen kleed der godin aanraakte, hij deed het op hetzelfde oogenblik, waarin reeds alle maatregelen tot het plegen van den schandelijken moord genomen waren.

Weinige dagen later viel het leest der beide bovengenoemde godinnen in. Calippus had dien dag voor de uitvoering van het moordplan bepaald; alle versterkte punten waren door zijne aanhangers bezet. Dion, die geen deel nam aan het feest, bevond zich in zijne woning, toen eensklaps eene door Calippus omgekochte bende huurlingen het huis omsingelde. De soldaten waren ongewapend, want alleen op die wijze konden zij de hoop voeden tot Dion toegelaten te zullen worden. Het gelukte hun, de slaven, die de deur bewaakten, te overrompelen en in Dions vertrek door te dringen. Toen zij zich op den weerlooze wierpen en poogden hem te worgen, bood de sterke inan zulk een heiligen tegenstand, dat zij hun doel niet konden bereiken. Een hunner moest een kort zwaard gaan halen; met dit wapen werd eindelijk de tyran omgebracht.

Calippus maakte zich na Dions dood, in het jaar 3;i4, van de regeering meester, maar hij kon zich niet langer dan dertien maanden in het bewind handhaven. Nadat hij uit Syracuse verjaagd was, heerschte daar eene schromelijke verwarring. De eene tyran na den ander stond op; in de ongelukkige stad zou de orde nooit weer hersteld worden. In het jaar 346 maakte Dionysius gebruik van de zwakheid der stad, een noodzakelijk gevolg van de daar heerschende regeeringloosheid. Hij overviel haar onverhoeds en maakte zich andermaal van de vesting Ortygia meester. Tot dien tijd had hij zich te Locri opgehouden en daar op zulk eene wreede wijze geregeerd, dat de l.ocriërs bij zijn vertrek naar Syracuse eene geduchte wraak namen: zij vermoordden zijne achtergebleven vrouw en dochters.

Ook te Syracuse voerde Dionysius. nadat hij zich weer van de alleenheerschappij had meester gemaakt, hetzelfde willekeurig bewind. De aanzienlijkste burgers wendden zich derhalve tot den tyran der naburige stad Leonlini, lïicetas. en riepen zijne hulp in. Hicetas gaf aan hunne bede gehoor; hij deed een aanval op Syracuse en het gelukte hem. Dionysius uit een deel deistad te verdringen. Alleen Ortygia bleef nog in de macht van den geweldenaar. Terzelfder tijd echter werd de stad door een ander en nog grooter gevaar bedreigd. daar de Carthagers onder hun veldheer Mago een talrijk legeren eene sterke vloot hadden afgezonden, om Sicilië en in de eerste plaats Syracuse aan te tasten.

In dezen wanhopigen toestand wendden de aanzienlijkste burgers zich met liet verzoek om bijstand tot Corinthe, Syracuse's moederstad. De Corinthiërs verklaarden zich volgaarne tot het verleenen van hulp bereid, maar het was moeielijk een geschikten aanvoerder te vinden. De volkskeuze, of gelijk Diodorus verhaalt, de keus van den senaat viel op een uitstekenden aanvoerder, op Timoleon.

Timoleon. die lot een der aanzienlijkste geslachten van Corinthe behoorde, was reeds een man van rijpen leeftijd: hij was ongeveer vijftig jaren oud. "ij had zich een beroemden naam verworven, zoowel door zijne dapperheid in den oorlog, als door zijne vriendelijkheid jegens alle geringe burgers, door zijne vaderlandsliefde en zijn haat tegen de alleenheerschappij, waarvan hij door eene merkwaardige daad een aldoend bewijs had geleverd.

Zijn broeder Timoplianes, dien hij teeder liefhad, voor wien hij in een veldslag eens zijn leven had gewaagd, was door de burgers van Corinthe tot bevelhebber der acropolis benoemd. Timoplianes had van de hein verleende

Sluiten