Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

»De oude soldaten meenden, dal Hamilcar in den bloei der jeugd hun teruggeschonken was; zij merkten bij den jongeling denzelfden levendigen en vurigen blik, denzelfden vorm van gelaat, dezelfde trekken op. Doch weldra maakte Hannibal dat de naam zijns vaders zijne geringste aanbeveling was; nooit was een en dezelfde mensch meer geschikt om zich m de meest verschillende omstandigheden te bewegen, nooit verstond iemand te gelijker lijd zoo "oed de kunst van gehoorzamen en die van bevelen; daarom was het moeilijk, te zeggen of Hannibal bij het leger of bij den veldheer het meest «eliefd was. Hasdrubal stelde niemand liever dan hem aan het hoofd der Troepen, zoodra er tot eenige onderneming moed en volharding vereischt werden; de soldaten volgden op hunne beurt geen anderen aanvoerder met zooveel vertrouwen, met zooveel moed. - , -

Met de grootste onverschrokkenheid «begaf Hannibal zich in elk gevaar, met de grootste beradenheid gedroeg hij zich daarin; geen vermoeienissen konden zijn lichaam afmatten, niets was in slaat zijn geest neer te buigen. Met dezelfde volharding verdroeg hij hitte en koude, inet de geringste hoeveelheid spijs en drank was hij tevreden. Hij kon. zonder onderscheid, des daags of des nachts slapen, wanneer zijne bezigheden hem veroorloofden, rust te nemen. Hij had daartoe geene zachte legerstede noch eene diepe stilte noodig: dikwijls lag hij inet een korten veldheersmantel bedekt tusschen de wachten en posten der soldaten op den grond te slapen. Zijne kleeding was in geen enkel opzicht van die zijner makkers onderscheiden, alleen zijne wapens en paarden vielen in het oog. Hij was zoowel de beste ruiter als de meest onvermoeide voetganger. Steeds was hij de eerste in het gevecht, dat hij het laatst

van allen verliet." .

Deze uitstekende eigenschappen gingen echter volgens Livius met gioote gebreken gepaard, namelijk: eene onmenschelijke wreedheid en eene meer dan Punische trouweloosheid. Niets was in zijne oogen waar, niets heilig; lnj had "eene vrees voor de goden, geen eerbied voor den eed, geen geweten.

Wanneer Livius, hoe hoog hij het veldheerstalent van Hannibal waardeert, hem wreed en trouweloos noemt, dan mogen wij niet vergeten, dat dit oordeel door een verbitterd vijand wordt geveld. Bij het beoordeelen van den grooten man mogen wij onze tegenwoordige begrippen niet tol maatstaf nemen, we moeten de toenmalige toestanden, het toenmaals heerschende volkenrecht in aanmerking nemen; dan alleen is het ons mogelijk, rechtvaardig te zijn en zullen wij moeten toestemmen, dat Hannibal veel minder wreed en trouweloos was dan een der Romeinsche of Punische veldheeren van zijn lijd.

Mommsen (in zijne Romeinsche geschiedenis) schetst ons Hannibal in de

volgende treffende bewoordingen: ..

«Zijne tijdgenooten hebben gepoogd, allerlei smetten op zijn karakter te werpen: de Romeinen noemden hem wreed, de Carfhagers hebzuchtig. Het is zoo, hij haatte, zooals alleen Oostersche karakters kunnen haten, en een veldheer, wien nooit geld en levensmiddelen werden toegezonden, moest zich die wel op de eene of andere wijze verschaffen. Intusschen, al hebben boosheid. afgunst en laagheid ook zijne geschiedenis geschreven, toch zijn ze niet in staat «eweest het reine en grootsche beeld te verduisteren. Wanneer wij kwade praktijken, die zich zelf oordeelen, doorlaten, wanneer wij bovenal uitzonderen, wat dooi toedoen zijner onderbevelhebbers, met name door Hannibal Monomachos en Mago den Samniet in zijn naam verricht is treilen wii in de berichten omtrent hem niets aan, wat men in die omstandigheden en onder het toenmaals heerschende volkenrecht niet zou kunnen verwachten. Daarin stemmen zij allen overeen, dat hij op zeldzame wijze beradenheid en "eestdrift, voorzichtigheid en kloekheid met elkaar heeft weten te vereenigen. Eigenaardig is in hem de vindingrijke sluwheid, die een der grondtrekken van het Phoenicische karakter uitmaakt. Gaarne bewandelde lnj ongewone, hem alleen bekende wegen; met hinderlagen en krijgslisten van allerlei soort.

Sluiten