Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aanvaard, ol hij maakte van de hem opgedragen macht gebruik om terstond de Carthagers aan te tasten. Hannibal was hierop voorbereid; de vermetele veldheer viel in eene hinderlaag en zou met zijn gansche leger reddeloos verloren geweest zijn. indien niet Fabius door een snellen en krachtigen aanval hem gered had. Minucius bekende thans vol schaamte zijn ongelijk en stelde zich vrijwillig weer onder het opperbevel des dictators. Kort daarna was de tijd zijner dictatuur verstreken, daar Fabius volgens de bepaling der wet die waardigheid slechts zes maanden bekleeden mocht.

Quinlus Fabius Maximus Cunclator heell zich door zijn dralen een wereldberoemden naam verworven. De meeste oude geschiedschrijvers noemen hem den redder van Rome. Aan zijn talmen schrijven zij het toe, dat de Rome. nsche macht te dier tijde door Hannibal niet vernietigd is. De ongelukkige uitkomst van het treilen in het open veld hij de Trehia en bij hel Trasimenische meer en niet minder van den weldra te leveren slag hij Cannae schijnt hunne meening te bevestigen.

Nieuwere geschiedschrijvers daarentegen zijn van eene andere meening. Onder anderen zegt Mommsen in zijne Roineinsche geschiedenis:

»Haunibal had in dezen veldtocht alles verkregen wat door kracht van wapenen verkregen worden kon. Geene enkele zijner operatiën was óf door zijn onstuimigen, óf door zijn bedachtzamen tegenstander verijdeld, en zijne pogingen om zich de noodige levensmiddelen te verschaffen waren wel niet zonder moeite, maar toch over het geheel zóó goed geslaagd, dat het leger in het kamp bij Gerunium zonder het minste bezwaar den winter ten einde bracht. Niet de «draler" heeft Rome gered, maar het stevig gebouw van het Italiaansche bondgenootschap en wellicht niet minder de nationale haat der Westerlingen tegen den Phoeniciër."

De Romeinsche senaat besloot na het verstrijken van de dictatuur alle kraehten in te spannen om door één beslissenden slag een eind aan den oorlog te maken, die een steeds dreigender aanzien verkreeg. Er werd een leger onder de wapenen geroepen grooter dan eenige krijgsmacht, tot dusver door Rome vereenigd. Acht legioenen zouden tegen de Carthagers optrekken en vormden met de troepen der bondgenooten een leger, dat bijna tweemaal zoo sterk was als dat der Carthagers. Een ander legioen, onder den praetor Lucius Postumius. werd naar het Podal gezonden om de Galliërs opnieuw te onderwerpen. Men hoopte te Rome dat de strijd aan den Po de Galliërs, die onder Hannibals vanen dienden, verlokken zou om naar hun vaderland terug te keeren.

Wel had de senaat het opperbevel gaarne aan den ouden Quintus Fabius Maximus toevertrouwd en hem opnieuw tot dictator uitgeroepen, doch daaraan was in die dagen niet te denken. Het volk was verbitterd op den ouden draler, de senaat deelde niet in de gunst der menigte, de jonge democratie stak in Rome krachtiger dan ooit het hoofd op en vestigde hare blikken op Marcus Terentius Varro, die tot consul verkozen werd.

Slechts met moeite gelukte het den senaat, den overwinnaar van Demetrius van Pharos, Lucius Aemilius Paulus. tot tweeden consul te doen benoemen. Op Marcus Terentius Varro hebben alle geschiedschrijvers, wier doel het is, de democratie verdacht te maken en hare hoofden in een ongunstig daglicht te stellen, al hunne gal uitgestort. Mommsen noemt hem een onbekwaam man, die slechts door zijne verbitterde oppositie tegen den senaat en voornamelijk door het doordrijven van de verkiezing van Marcus Minucius lot ambtgenoot van den dictator Fabius Maximus bekend geworden is en die bij de groote menigte door niets ter wereld aanbevolen werd dan door zijne lage geboorte en zijne drieste onbeschaamdheid. In hoe ver zulke verwijten gegrond zijn kunnen wij niet bepalen, de historie levert daarvoor geen enkel gegeven op. Zij doet ons alleen zien, dal Varro in veldheerstalent tegen den geduchten Hannibal niet was opgewassen.

De oorlog was intusschen in Apulië opnieuw ontbrand. Hannibal had

Sluiten