Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet gejammerd, toen de prachtige vloot op bevel der Romeinen in de haven verbrand werd Doch thans, nu de druk der vredesvoorwaarden zich met eiken da" meer «evoelen deed, nu men de middelen opsporen moest om de schattingen aan R0me te voldoen, terwijl de inkomsten van den staat steeds minder werden, dewijl de Numidiërs liet land verwoestten, — nu jammerden

in ^ijabaf'spotte niet de onmanlijke lafheid des adels, en toen men hem hiervan een verwijt maakte, zeide hij schamper: »Toen ter tijd liadt gij moeten weenen toen men uwe schepen verbrandde en u het oorlogvoeren verbood, doch thans hebben uwe tranen geen oorzaak meer" Dit gedrag haalde hem den haat der vredespartij op den hals. die zeer goed gevoelde, dat hij gelijk had. maar juist dit hem niet vergeven kon. Zij schaamde zich niet den uitstekenden veldheer, den trouwsten vriend zijn vaderlands van eene halsmisdaad

aan te klagen. ... , , , „

Men verweet Hannibal, dat hij met opzet verzuimd had, Rome in te nemen en dat hij van den in Italië behaalden buit voorwerpen van waarde verduisterd had. Het volk van Carthago was nog niet diep genoeg gezonken om zijn trouwsten vriend te veroordeelen, het bewees hem integendeel het vertrouwen, waarop hij aanspraak had, door hem, trots allen tegenstand der adellijke partij, tot eersten suffeet te benoemen.

Thans za« Hannibal zich in de gelegenheid om door diep in het staatkunde leven ingrijpende hervormingen te toonen. dat hij een even groot staatsman als veldheer was. Hij voerde een democratischen regeeringsvorm te Cartha«o in en fnuikte de macht der heerschende oligarchie. De wet alleen, niet de° willekeur der bewindhebbers zou te Carthago over het lol der burgerij beslissen Ook als beheerder der geldmiddelen gaf Hannibal blijken van meer dan Gewone bekwaamheid. Door het invoeren van een scherp toezicht verhinderde hij het verduisteren van gelden van den staat, eene misdaad, waaraan de regeerende edelen zich vroeger zoo dikwijls schuldig gemaakt hadden.

De staatsuitgaven werden binnen vaste grenzen beperkt en hierdoor kwamen de "eldmiddelen van Carthago, bij de altijd nog mild vloeiende hulpbronnen der stad weldra in zulk een goeden staat, dat de schattingen aan Rome betaald konden worden, zonder dat den burgers eenige noemenswaardige

lasten werden opgelegd. .

Hannibals aanzien steeg met den dag; steeds duidelijker begon het volk in Ie zien dal de voortreffelijke veldheer, de scherpzinnige staatsman alleen bij machte was om de stad uit hare vernedering op te heffen Te Rome zag men niet bezorgdheid hoe de zwaar geteisterde stad langzamerhand weer tot bloei «eraakte °Dat Hannibal. hoewel hij zeifin het jaar 201 het sluiten van den vrede aangeraden had. niet van plan was om Carthago altijd in zulk een toestand van afhankelijkheid van Rome te laten blijven, begrepen de Romeinen zeer «oed en zii besloten derhalve, door eene daad van schandelijk geweld zich van hun no« atijd gevreesden vijand te ontdoen. Zonder Hannibal kon Carthago niet meer gevaarlijk worden. Een gezantschap, dat de uitlevering van Rome's vijand eischen moest, werd naar Carthago afgevaardigd; tevergeefs verzette Scipio Afrikanus zich tegen zulk een stap. dien hij beneden de waardigheid van het fiere Rome achtte. ... , •

Toen de «ezanten te Carthago aankwamen, spraken zij in den beginne het doel dat hen naar Afrika voerde, niet openlijk uit. Doch Hannibal doorza« hen' Hij wist, dat Carthago in dien tijd (195 v. C.) nog niet sterk genoeg wa« om een nieuwen oorlog met Rome te voeren, hij wist dat men om den vrede maar te bewaren eiken eisch inwilligen, zelfs hem aan de Romeinen uitleveren zou Hij kende het lot, hetwelk hem in dat geval te Rome wachtte, en besloot dus zich aan die uitlevering te onttrekken door de vlucht Bij den Svrischen konin" vond hij een toevluchtsoord. Dat bij een juisten blik in de toekomst «eworpen had bewees het besluit, op aandringen der Romeinen te

Sluiten