Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om den afval van Messene en den op Pliilopoemen gepleegden moord te wreken. De stad werd tot de overgave gedwongen. Dinocrates had zich in wanhoop van het leven berooid, de overige senatoren, die voor den dood van Pliilopoemen gestemd hadden, werden deels ter dood gebracht, deels verbannen. Het lijk van den vermoorde werd door de Achaeërs op de plechtigste en eervolste wijze ter aarde besteld.

NEGEN EN DERTIGSTE HOOFDSTUK.

Laatste levensjaren van Philippus van Macedonië. Demetrius te Home. Demetrius vermoord. Dood van Philippus. Koning Perseus. Perseus' bondgenooten. Begin van den derden Macedonischen oorlog. Gezantschap van Quintus Marcius Philippus. De eerste jaren van den oorlog Misslagen der Romeinen. Besluiteloosheid en hebzucht van Perseus. Lucius Aemilius Paulus, zijn karakter; zijne redevoering in de volksvergadering. Slag bij Pydna. Vlucht, gevangenschap en laatste lotgevallen van Perseus.

De Romeinen hadden door hunne zegepralen in Azië en Griekenland hun grondgebied niet uitgebreid; in die dagen was het niet hun voornaamste doel, de overwonnen landen tol Romeinsehe wingewesten te maken. Zij vergenoegden zich met hoogdravende betuigingen van hunne liefde voor de vrijheid der volken, met een schijnbaar grootmoedig afstand doen van alle mogelijke veroveringen, met hel stellen van zulke vredesvoorwaarden, die hun een overwegenden invloed op het lol der overwonnen staten verzekerden. Hiertoe verdeelden zij de verschillende landen op zulk eene wijze, dat zij altijd, wanneer hun dit goeddacht, in de gelegenheid waren zich in de zaken der aan hunne macht onderworpen bondgenooten te mengen.

Na het sluiten van den vrede zorgden zij in de eerste plaats daarvoor, dat de zelfstandigheid en onafhankelijkheid zoowel hunner Aziatische als hunner Europeesche bondgenoolen alleen in schijn bestaan bleef. Voortdurend zonden zij gezanten naar Macedonië, naar de verschillende Grieksche gewesten en naar de kleine vorstendommen in Azië; deze gezanten moesten de bondgenoolen nauwkeurig gadeslaan en bij mogelijke oneenigheden den twist beslechten.

Een uitstekend geschikt en hoogst gedwee werktuig voor de handhaving van Rome's macht in Azië en tegenover Macedonië was koning Eumenes. De koning van Syrië droeg zijn lot met gelatenheid; legen hem werd de invloed van Eumenes dus minder aangewend dan tegen Philippus van Macedonië, op wien hij een scherp wakend oog moest houden.

Indien de Romeinen van één overwonnen vijand eenig gevaar te duchten hadden, dan kon dit alleen van Philippus van Macedonië zijn. Hem poogden zij dus steeds opnieuw te krenken, door elke gelegenheid aan te grijpen om zijne macht, die zich ten gevolge van den vrede langzamerhand weer verhief, te onderdrukken. In de talrijke twislen tusschen Philippus en zijne naburen, vooral met Eumenes ontstaan, beslisten zij altijd in het nadeel van Macedonië. Philippus moest de Thracische kusten geheel ontruimen en ze aan den gehaten koning van Pergamum afstaan. Deze staatkunde der Romeinen werd hem ten slotte zóó ondragelijk, dat hij besloot, ter gelegener tijd den strijd nog eens te hervatten.

»Nog is de avond van den laatsten dag niet gekomen", riep hij eens toen hij een nieuwe vernedering ondergaan moest, verontwaardigd uit. Doch hoe vast ook zijn besluit stond, hij ontveinsde zich niet, dal hij zich op

Sluiten