Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en besluiteloos. Zijne wreedheid, zijne schraapzucht, zijne trouweloosheid verlokten hem steeds in de gewichtigste oogenblikken zijns levens tot de bedriegelijkste maatregelen. Hij, die reeds als knaap aan den oorlog tegen de Romeinen had deelgenomen, had zijns vaders haal en verbittering tegen de Romeinen geërfd. Toen hij den troon beklom, bad bij vast besloten, bet werk zijns vaders voort te zetten en Macedonië van de Romeinsche heerschappij te bevrijden.

Perseus begon zijne regeering met eenige maatregelen, waardoor bij zich de liefde des volks verwierf: hij vaardigde eene algemeene amnestie uit. Alle ballingen werden teruggeroepen, alle achterstallige belastingen kw ijtgescholden. Zoo heelde hij de wonden, door de hardvochtigheid zijn vaders geslagen; hel volk juichte op luiden toon hem toe.

Het eerste doel van 's vorsten streven was nu, zich nieuwe bondgenooten tegen Rome te verschaffen; alle staten, die door de machtige republiek onderdrukt werden, moesten hetzelfde belang hebben als hij. Zijne gezanten gingen naar Carthago en poogden bier — gelijk Massinissa den Romeinschen senaat meedeelde — geheime onderhandelingen met de hoofden van den staat aan te knoopen; doch deze zending mislukte. Ook zijne poging om door heimelijke verbintenissen twee Aziatische vorsten tol zijne zijde over te halen, bleel zonder gevolg. Daarentegen gelukte het hem, met koning Gentius, den zoon en opvolger van Pleuratus van Scodra, een geheim verbond te sluiten en daardoor de Illyrische gewesten, ingeval van oorlog, voor zijne krijgsbenden Ie ontsluiten. Op dit tijdstip echter beteekende dit bondgenootschap nog niets, daar Gentius nog volstrekt niet geneigd was om zich in een oorlog met Rome te wikkelen.

In de Thracische gewesten wist Perseus den machtigste der vorsten, die geheel oostelijk Thracië beheerschte, den schranderen en dapperen koning Cotys voor zich te winnen.

Doch van meer belang dan bet bondgenootschap met de barbaarsche vorsten van Thracië en Illyrië was voor Perseus het verbond met de Hellenen. Philippus was bij de Grieken nooit zeer in aanzien geweest, doch nadat hij door de Romeinen overwonnen was, had hij hun vertrouwen geheel verloren. Perseus moest alle krachten inspannen om bet weer te winnen; vooral was bet in zijn oog van het hoogste belang, met het Achaeïsch verbond op een goeden voet te staan.

Het bondgenootschap der Romeinen was voor den Aehaeïschen Rond een bijna ondragelijke last. Tevergeefs deden de strategen bun best om de onafhankelijkheid van den Rond tegenover Rome te bewaren. De Romeinen waren van bun kant onophoudelijk er op uit om dezen bondgenoot van zijne onafhankelijkheid te berooven, liet verbond te verzwakken, ja liet door innerlijke partijtwisten uit elkaar te doen spatten.

Messenië en Sparla, die steeds zeer wederspannige leden van den Rond geweest waren, vonden in hunne pogingen om zich daarvan los te rukken de krachtigste ondersteuning bij de Romeinen.

Toen de Rond gedurende den opstand der Messeniërs de Romeinen óf om hulp verzocht óf althans er op aandrong, dat Rome den toevoer van wapenen en koren uit Italië aan de Messeniërs verbieden zou, werd door den senaat geantwoord, dat Rome zich om de zaken van den Rond niet bekommerde, en dat het, ingeval Corintbe, Argos en Laconië insgelijks van den Rond afvielen, dit niet beletten zou.

Dit antwoord was opzettelijk zoo ingekleed, om de overige bondgenooten tot ontrouw te verleiden en zeker zou dit doel bereikt zijn geworden, had niet Lycortas, gelijk we boven verhaalden, den Messenischen opstand zoo spoedig onderdrukt.

Dat onder zulke omstandigheden de Achaeërs geene warme vrienden van Rome waren, is niet meer dan natuurlijk. Allen, in wier hart nog eenige

Sluiten