Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De praetor Lucius Anicius ontving den last om koning Gentius van Scodra ten onder te brengen. Binnen dertig dagen bracht Anicins dezen oorlog ten einde, Scodra werd veroverd, Gentius als krijgsgevangene naai Rome gezonden.

Terzelfder tijd werd Perseus door Aemilius tot den terugtocht naar Mace: donië genoodzaakt. Onder de muren van Pvdna kwam het den Juni 168 v. Chr. (volgens de oud-Romeinsche tijdrekening op den 4en September van dat jaar) tot een beslissenden slag. De Macedoniërs leden eene vreeselijkc nederlaag. Zij lieten 20.000 dooden op het slagveld en 11,000 gevangenen in handen des vijands achler. ....

Deze ééne slag had aan den oorlog een einde gemaakt. A ijftien dagen nadat Aemilius Paulus hel opperbevel aanvaard had, was Macedonië onderworpen; twee dagen later had het geheele land zich overgegeven.

Perseus vluchtte met zijne liern zoo dierbare schatten; 6000 talenten, dn' hij had kunnen gebruiken om zijn rijk te behouden, nam hij mede naar Samothrace, het heilige eiland, in welks heiligdom hij voor de vervolging de' Romeinen veilig hoopte te zijn. Hij zond een brief aan Aemilius, oin ondeihandelingen aan te knoopen; doch de Romein nam het schrijven niet aan, omdat Perseus zich daarin nog altijd koning noemde, terwijl toch de Romeinsche wapenen reeds zijn koninklijk veroverd en hem zelf onttroond hadden.

Eene Romeinsche vloot onder Cnejus Octavius wierp voor Samothrace het anker uit. Perseus vreesde, dal hij door de inwoners uitgeleverd zou worden, want onder zijne metgezellen bevond zich Evander, zijn trouwste vriend, die, naar men verhaalde, den moordaanslag op koning Eumenes bij Delphi bestuurd en daarom, als een man wiens handen met bloed bevlekt waren, alle aanspraak op het asylrecht verloren had. Om zijn eigen leven te redden het Perseus zijn vriend heimelijk vermoorden, doch hierdoor vervreemdde hij de harten der weinigen, die hem nog in het ongeluk trouw waren gebleven, van zich. Al zijne metgezellen, zelfs zijne kamerdienaars verlieten hem.

Om ten minste zijn leven te redden, bracht de koning, die zich op Samothrace niet langer veilig achtte, een deel zijner schatten aan boord van een Cretensisch schip, hij zelf zoude des nachts volgen en naar zijn vriend, den Thracischen koning Cotys, de wijk nemen. Doch de trouwlooze Cretensei wachtte den nacht niet af, maar voer met hel geld van den voortvluchtigen koning naar Creta.

Niets bleef Perseus over, dan zich met al zijne kinderen op genade en ongenade aan de Romeinen over te geven. Bij den luisterrijken zegetocht, later door den overwinnaar Aemilius Paulus te Rome gehouden, moest de onttroonde koning als gevangene met zijne vrienden en kinderen tot doelwit van den spot van het Romeinsche volk verstrekken. \ ervolgens werd luj naar Alba aan het Fuciner meer overgebracht, waar hij nog eenige jaren als staatsgevangene leefde.

Zijne schatten werden door de Romeinen verbeurdverklaard, zoodat zijn' kinderen geen enkelen penning erlden. Een zoon van Perseus zag zich genoodzaakt als klerk een karig stukje brood te verdienen.

Sluiten