Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

scheiden en le bepalen, hoeveel van de wederrechtelijk in bezit genomen grond iedere eigenaar teruggeven inoest. Het werk der commissie vorderde slechts langzaam ten gevolge van den tegenstand, welken zij ondervond. De edelen verklaarden openlijk, dat zij zich zouden wreken. Quintus Pompejus kondigde zijn voornemen aan om Gracchus op denzelfden dag, waarop hij zijn tribunaat neerlegde, in slaat van beschuldiging te stellen. Ook andere bedreigingen werden tegen den tribuun geuit; deze was ternauwernood zijn leven meer zeker, slechts daardoor wist hij zich te beveiligen tegen de aanslagen, die tegen hem gesmeed werden, dat hij op de markt nooit anders verscheen dan door een gevolg van 3—4000 aanhangers omringd. Hij begreep zeer goed, dat hij geene andere bescherming tegen de wraak des adels bezat dan de gunst, waarin hij bij liet volk stond, en op het volk kon hij slechts zoolang bouwen, als hij de verbasterde menigte nieuwe voordeelen tegenover den adel voorspiegelen kon; hierdoor zag hij zich genoodzaakt om middelen te bezigen, die hij zelf wellicht niet geheel billijkte.

Juist in dien lijd was het testament van den laatsten koning van Pergamum geopend. Tiberius Gracchus stelde voor, ten einde zijne gunst bij het volk te behouden, dal de Pergamenische schatten onder die boeren verdeeld zouden worden, wien nieuwe landerijen waren toebedeeld, opdat zij zich de noodige middelen tot bearbeiding van den grond konden aanschaffen. Ook andere wetten ten voordeele des volks, welke bij later dacht voor te stellen, met name eene verkorting van den diensttijd, werden door hem voorbereid; in één woord, hij verklaarde dat hij van diep ingrijpende hervormingsmaatregelen zwanger ging.

Het ambtsjaar van den volkstribuun liep ten einde en daarmede hield hij op onschendbaar te zijn. Nog had hij de hervorming, welke bij als zijne levenstaak beschouwde, niet tot stand kunnen brengen, want met eiken dag hoopten de zwarigheden zich meer en meer opeen, die aan de verdeelingscommissie in den weg werden gelegd. Alleen dan, wanneer hij ook voor het volgend jaar tot tribuun benoemd werd, was hij in staat het aangevangen werk te voltooien, alleen dan kon hij zich ook tegen den haal des adels beveiligen. Doch juist daarom spanden de optimaten al hunne krachten in om zijne herbenoeming te verhinderen. Reeds sinds lang werden de volksvergaderingen tot verkiezing van de volkstribunen in de maand Juni of Juli gehouden. Waarschijnlijk hadden de optimaten juist dezen tijd gekozen, dewijl de oogst dan een groot deel der kiezers van Rome verwijderd hield en zij dus lichter hun invloed op de bevolking der hoofdstad konden doen gelden. Ook bij deze verkiezing hoopten zij dit te kunnen doen, doch loen de comitiën gehouden werden, bleek hel, dat Tiberius Gracchus nog zijn volle aanzien bij het volk genoot, want de beitle eerste tribus slemden in zijn voordeel en het was dus hoogst waarschijnlijk, dat ook de overige hetzelfde zouden doen. Thans verklaarden eensklaps zijne tegenstanders, dat de herkiezing van een tribuun onwettig was.

Een hevige twist ontstond er, waaraan Gracchus zelf een eind poogde te maken door voor te stellen, dat men de verkiezing schorsen en tot den volgenden dag uitstellen zou. Dit geschiedde. Tiberius Gracchus was zich zeer wel bewust, dat hij een strijd op leven en dood moest voeren, hij kende den haat des adels maar al te goed; derhalve besteedde hij het overige van den dag om het volk voor zijne partij te winnen. Hij verscheen in rouwgewaad op het forum met zijn zoon aan de hand en beval het kind in de bescherming des volks aan, wanneer hij vermoord werd. Zijn aanhangers, bezorgd voor het leven van hun aanvoerder, verzamelden zich voor zijn huis en bewaakten het den geheelen nacht, om het leven van den bedreigden tribuun te beschermen.

Den volgenden morgen werd het verkiezingswerk hervat. Tiberius Gracchus plaatste zich op zijn zetel en een aantal zijner trouwste vrienden schaarde zich rondom hem, om hem te verdedigen. De senaat was in de nabijheid

Sluiten