Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tegen. Hij kon wel niet anders, want Satnrninus riep met luider stem het volk toe. dat alles, wat hij gedaan had, met voorkennis en toestemming van den consul geschied was.

AI was Marius ook werkelijk van plan geweest zijn voormaligen vriend te redden, dan was hij daarloe toch niet meer in slaat. want de beweging was hem reeds te machtig geworden. Een troep jonge edelen kloin op het dak van hel raadhuis, rukte de pannen er af en doodde daarmede zoowel Saturninus als de overige gevangenen.

De hulp van Marius had den adel de overwinning verschaft. Thans toonde deze op de onbeschaamdste wijze, dat hij zich van den consul slechls als werktuig bediend had om de gehate volkspartij te vernietigen. Marius ontving het welverdiend loon voor zijne trouweloosheid. Geerie der beide parlijen vertrouwde hem meer. De oplimaten verachtlen den onbeschaafden boer, dien zij niet behoefden Ie vreezen, sinds hij zich bij hen aangesloten had. De ridders vermeden elke aanraking met hem, daar zij meenden, dat hij zich opnieuw bij de proletariërs aansluiten zou, zoodra de nood hem daartoe drong. Het volk van zijn kant beschouwde hem als een trouwloos verrader en keerde hem den rug toe. Marius, die lot aan den op Saturninus gepleegden moord de machtigste man in geheel Rome geweest was, verloor eensklaps al zijn invloed. Bij de latere verkiezingen ging men hem met stilzwijgen voorbij. Niemand dacht er aan, den met roem gekroonden held, dien het volk nog voor korten lijd als een God vereerd had, een der hoogsle staatsambten op te dragen. Zoo diep gevoelde hij het ondragelijke van zijn toestand, dat bij het niet waagde, naar het ambt van censor te dingen. Vrijwillig verliet hij Rome, vol wrevel over de ondankbaarheid des volks, hetwelk hij echter zelf door zijne weifelende en trouwlooze staatkunde van zich vervreemd had. Toen bij laler in de hoofdstad terugkeerde, was bij half vergeten. Volgens het verhaal van Plutarchus bouwde Marius zich een huis in de nabijheid van het Forum, in de meening, dal zijn drempel alleen wegens de afgezonderde ligging zijner woning tol dusver niet door zooveel vrienden overschreden was als die van andere aanzienlijke mannen. Doch bij had die moeile kunnen sparen, want ook zijn huis op de markt bleef onbezocht. Gelijk een oorlogswapen in vredestijd achteloos in een bock wordt geworpen, zoo werd de veldheer, nadat hij uitgediend bad, met de grootste onachtzaamheid behandeld. Dit griefde hem des le dieper, naarmate bij terzelfder lijd zien moest, dal zijn mededinger Sulla mei eerbewijzen werd overladen. Hij gloeide van wraakzucht. Doch bel was fhans volslrekt niet de lijd om aan die neiging gehoor te geven, want de oplimaten waren te Rome machtiger dan ooit.

Terstond na den dood van Saturninus waagden eenige stoutmoedige volksvrienden eene poging 0111 aan de heerschzucht des adels paal en perk le stellen. Toen deze onstuimig op de terugroeping van zijn invloedrijksten leider, Metellus, aandrong, verzette de volkstribuun Publius Furius zich daartegen. Zelfs toen de zoon van Metellus — die zich daardoor den bijnaam Pius, de vaderlievende, verwierf—hem fe voet viel, om zijn medelijden op le wekken, volhardde de tribuun bij zijn tegenstand. Nadat echter bel ambtsjaar van Furius verstreken was, werd de vrijwillige balling teruggeroepen. De geheele adel trok gezamenlijk den hooggeëerden man te gernoel. Metellus had een ganschen dag noodig om alle vrienden le ontvangen, die hem kwamen begroeten , en toen hij naar het Capitool trok, om in den tempel van Jupiter zijn dankoffer voor zijne gelukkige terugkomst te brengen, werd bij door eene onafzienbare volksmenigte gevolgd. Furius werd, dewijl hij zich vijandig jegens Melellus gedragen had, bij bet volk aangeklaagd. liet was den optiinaten gelukt, een deel der proletariërs lot hunne zijde over le balen, zij mochten dus verwachten, dal furius zou worden veroordeeld. Doch eer het rechtsgeding een aanvang nam, wierp een hoop woedend gespuis zich op den voormaligen tribuun en vermoordde hem.

Sluiten