Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In den zomer van het jaar 77 voerde Pompejus zijn leger over de Alpen naar het bedreigde Spaansche wingewest. Hier vereenigde hij zijne troepen met die van Metellus Pias, maar zelfs tegen de gezamenlijke krijgsmacht dei beide veldheeren was Sertorius opgewassen. Jaren achtereen duurde de oorlog, zonder dat Pompejus eenig belangrijk voordeel behalen kon. Al gebikte het hem ook, hier of daar de vijandelijke onderbevelhebbers te verslaan, steeds wischte Sertorius door schitterende wapenfeiten de geleden nederlaag weer uit.

De Spaansche opstand nam een steeds dreigender aanzien aan; al werd hij ook telkens binnen enger grenzen beperkt, toch kon men het einde van den strijd des te minder voorzien, dewijl juist toen ook andere vijanden zich tegen Rome verhieven. De republiek werd bedreigd door zeeroovers, die alle zeeën onveilig maakten, door een vreeselijken slavenopstand, die een gedeelte van Italië in vuur en vlam zette, en door een nieuwen oorlog rriel koning Mithridates.

Sertorius, die zoowel met de zeeroovers, als met Mithridates in verbintenis stond, zou misschien de Romeinen eindelijk geheel uit Spanje verjaagd en ongetwijfeld nog langen tijd alle pogingen van Pompejus verijdeld hebben, ware hij niet door verraders omringd geweest.

Slechts met den grootsten tegenzin bad Perperna zich onder de bevelen des opperbevelhebbers gesteld; in zijn hart haatte hij Sertorius en toen deze op zekeren dag eenige verliezen geleden had, maakte hij van deze gunstige gelegenheid gebruik om onder de Romeinsche vluchtelingen het vuur der ontevredenheid tegen den veldheer aan te blazen. De wijze, waarop deze de tucht onder de soldaten handhaafde, de onverbiddelijke gestrengheid, waarmede hij elke daad van geweld, op de Spanjaarden gepleegd, bestrafte, had reeds lang het misnoegen van vele Romeinen gaande gemaakt. Het viel Perperna dienvolgens niet moeilijk, eene samenzwering tegen den opperbevelhebber te smeden.

Het verraderlijke plan werd ontdekt. Op strenge, ja op wreede wijze strafte Sertorius de schuldigen. Hij koos van nu af slechts Spanjaarden tot zijne lijfwacht. Doch niet alle samenzweerders waren verraden, Perperna zeil bleef ongestraft; toch moest hij vreezen, dat ook zijn tijd spoedig komen zou. Hij besloot dus tot een snellen en gewaagden stap

Hij richtte een feest aan, om eene voorgewende zegepraal te vieren en noodigde ook Sertorius tot bijwoning daarvan uit. De veldheer verscheen, omringd door zijne Spaansche volgelingen aan hel gastmaal, dat weldra in een woest gelag ontaardde. De samenzweerders poogden eerst door het voeren van heftige taal een twist uit Ie lokken; doch toen dit mislukte, toen Sertorius zich op zijn rustbed wierp en deed alsof hij niets van dat getier hoorde, wierp Perperna eensklaps een drinkschaal met groot geraas op den grond en gaf daarmede het teeken tot volvoering' van het beraamde plan. Marcus Antonius, die het dichtst bij Sertorius aanlag, wierp zich eensklaps op hem en bracht hem den eerslen stoot toe. Toen de gewonde op de been poogde te komen, stortten ook de overige saamgezworenen zich op hem, eenigen hielden hem, terwijl hij zich aan zijne moordenaars trachtte te ontworstelen, bij de beide armen vast, terwijl de overigen hem afmaakten. Ook de trouwe Spanjaarden, die den veldheer vergezeld hadden, werden vermoord. »Zoo stierl in het jaar 72 v. Chr. een der grootste mannen, zoo niet de grootste man. dien Rome tot dusver had voortgebracht, een man, die onder gelukkiger omstandigheden, wellicht de hersteller van zijn vaderland zou geworden zijn, door liet verraad van een ellendigen hoop ballingen, die hij gedoemd was tegen zijn vaderland aan te voeren". Met deze woorden besluit Mommsen het verhaal van den schandelijken moord.

Perperna hoopte den vermoorde in het opperbevel op te volgen, doch slechts een deel des legers gehoorzaamde hein. De meeste Spanjaarden weigerden onder de vanen van den moordenaar te dienen, zij verlieten de gelederen

Sluiten