Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vaardigde een hevel uit. dal voortaan geene hoogere rente dan 12 o/0 genomen, dat de rente niet bij het kapitaal gevoegd en geene rente van rente geëischl zou worden. Door deze eenvoudige maatregelen verwierf hij zich de dankbaarheid van de inwoners der provincie, hij werd door hen letterlijk als een beschermgod vereerd. Doch terzelfder tijd werd hij ook het voorwerp van den haat der hebzuchtige Romeinsche ridders, die liet hem niet vergeven konden, dat hij zulk eene mildvloeiende bron hunner inkomsten gestopt had.

Het rijk van Mithridates was vernietigd. Zelfs de stadhouder der aan den Bosporus gelegen gewesten, des konings eigen zoon Machares, werd zijn vader ontrouw en sloot met de Romeinen een afzonderlijken vrede.

Zoolang Mithridates leefde, viel er op een duurzamen vrede niet te rekenen. Lucullus zond daarom zijn zwager Publius Clodius Pulcher als gezant tot koning Tigranes, om de uitlevering van den aartsvijand der Romeinen te vorderen.

Clodius behoorde lot de trotsche familie der Claudii, wier naam te dier tijde in Clodii veranderd was. Hij gedroeg zich tegenover Tigranes zóó overmoedig, dat deze weigerde aan den eiscli der Romeinen te voldoen; de koning meende daarenboven, dat hij aan het hoofd van zijn ontzaglijk leger de kleine Romeinsche krijgsmacht zonder veel moeite overwinnen kon. Met deze weigering was de oorlog tussclien Armenië en Rome uitgebroken.

Lucullus aarzelde niet, den strijd te beginnen, ofschoon hij niet meer uan \5,000 man in het veld brengen kon. Doch zijne veteranen waren soldaten \an beproefde dapperheid, zij behoorden grootendeels tot de oude krijgers van Fimbria. Onder hun vroegeren veldheer waren zij gewoon geweest, naar hartelust te rooven en te plunderen, zij kenden hunne macht en hadden daarvan reeds vroeger bij gelegenheid van een oproer de proef genomen. Lucullus was bij hen niet bemind. Reeds als heftig aristocraat viel hij niet in den smaak der oude troepen van Fimbria, die voor het grootste deel vurige democraten waren; doch vooral had hij de gunst zijner soldaten verloren, doordien iiij eene strenge tucht handhaafde en door zijn verbod om de Grieksche steden te plunderen, terwijl hij toch op de onbeschaamdste wijze zijn eigen voordeel behartigde.

Het was volstrekt geen geheim, dat Lucullus in Azië groote schatten buit gemaakt, ja zich nu reeds een aanzienlijk vermogen verworven had. De stemming in liet leger was dus alles behalve gunstig en liet was oogenschijnlijk eene daad van dolzinnige vermetelheid, dat Lucullus hel waagde, met zulk eene geringe krijgsmacht. waarop bij zich zóó weinig verlaten kon, in een afgelegen en onbekend land door te dringen. De stoute onderneming werd aanvankelijk met den schitterendslen uilslag bekroond. Lucullus trok in de lente Va-i GVver t'en Euphraat en den Tigns, sloeg een Armenisch leger terug.beteikte Tigranocerta en ondernam met zijn legertje de belegering der koningsstad.

Uit alle deelen van zijn uitgestrekt rijk riep Tigranes de soldalen onder de wapenen. Met een leger, dal de krijgsmacht van Lucullus meer dan twintigmaal in sterkte overtrof, kwam hij aanrukken en toen hij de Romeinen tegenover zich zag slaan, zeide hij spottend, dat hun aanlal te groot vooreen gezantschap en te klein voor een leger was. Het kwam tol een slag. In het bericht van de door de Romeinen behaalde overwinning, deelde Lucullus omIrenl dit gevecht mede, dal 100,000 Armeniërs en 5 Romeinen gesneuveld \vaien, dal koning Tigranes tulband en diadeem weggeworpen had om, zonder herkend te worden, met enkele ruiters te kunnen ontvluchten. Ofschoon dit bericht zonder twijfel overdreven is, toch noemt Mommsen de overwinning, uen 0™ Oclober GD bij Tigranocerla behaald, terecht een der schitterendste feilen in de krijgsgeschiedenis van Rome.

Tigranocerta gaf de verdediging op. De Grieken, die gedwongen waren om zich daar neer te zetten, openden de poorten; Lucullus gaf de stad aan zijne soldaten ter plundering over. Een onmetelijke voorraad levensmiddelen

Sluiten