Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

scheen hij in het Romeinsche kamp; hier wierp hij zicli aan de voeten van Pompejus en gaf dezen diadeem en tiara over, als teeken van zijne onvoorwaardelijke onderwerping. Pompejus hief hem met eene vriendelijke toespraak van den grond op. versierde hem opnieuw met de teekenen der koninklijke waardigheid en stond hem den vrede toé.

Tigranes verbond zich tot de betaling van 6000 talenten (ongeveer 16 millioen gulden), tot het geven van een geschenk aan de Romeinsche soldaten en lot den afstand van al de door hem veroverde landen. Hiervoor ontving hij zijn koninkrijk Armenië terug. De jonge Tigranes, die gehoopt had in plaats van zijn vader op den troon verheven te zullen worden, was over de zachtmoedige behandeling, dezen aangedaan, zóó vertoornd, dat hij tegen Pompejus opstond. Hij werd gevangen genomen, in boeien geslagen en later door den overwinnaar naar Rome gevoerd, om diens zegetocht op te luisteren.

In één enkelen veldtocht had Pompejus de beide machtige koningen Tigranes en Mithridates overwonnen. De laatste bevond zich in het noorden zijns rijks voorloopig in veiligheid. Zoolang hij leefde en vrij was, werden de Romeinsche bezittingen iu Azië aanhoudend met een aanval bedreigd. Pompejus besloot derhalve, den koning in zijne laatste schuilplaats op te zoeken. Doch weldra moest hij inzien, dat zich aan dezen tocht onoverkomelijke hinderpalen in den weg stelden. De marsch door woestijnen, door waterlooze steppen kwam hem zóó gevaarlijk voor. dat hij zijn plan opgaf en over Armenië naar Pontus terugkeerde.

In de stad Amisus riep hij de vorsten en de afgevaardigden der sleden van Klein-Azië bijeen. Twaalf koningen en een groot aantal vorsten van minderen rang verschenen voor hem, om zich aan zijne uitspraak te onderwerpen. Hier stelde hij orde op de zaken in Azië, richtte eenige vorstendommen op en vernietigde weer andere. Terwijl de opperbevelhebber de kronen en schatten van Azie uitdeelde, vergat hij daarbij zich zelf niet, hoewel bij minder baatzuchtig was dan de overige Romeinsche veldheeren.

Van Amisus trok Pompejus naar Syrië, om door zijn machtwoord een einde te maken aan de heerschappij der onbekwame Seleuciden en ook hier de zaken voor goed te regelen. Drie Romeinsche wingewesten, Rithvnië, Cilicië en Syrië kwamen onder het onmiddellijk bewind der republiek, terwijl de overige Aziatische rijken schatplichtig gemaakt en onder het oppergezag van Rome gesteld werden.

Rijna overal was het woord van Pompejus voldoende om over het lol der staten te beslissen. Slechts zelden behoefde hij daaraan door kracht van wapenen klem bij te zetten, gelijk in Palaestina, waar hij, ten einde zijne gemaakte beschikking te doen eerbiedigen, Jeruzalem veroveren moest. Later, wanneer wij op de geschiedenis der Joden terugkomen, zullen wij dit uitvoeriger hebben te verhalen.

Terwijl Pompejus als onbeperkt gebieder de zaken in Syrië regelde en zich den naam koning aller koningen verwierf, werd in het noorden het lot van Mithridates beslist en de republiek van haar gevaarlijksten vijand verlost.

Mithridates had. zich, sinds de fortuin hem den rug had toegekeerd, nog wreeder gedragen dan voorheen. Hij wist, dat hij door verraders omringd was. Met achterdocht beluisterde hij elk woord zijner vrienden; zonder genade liet bij zijne trouwste aanhangers aan het kruis slaan, wanneer hij vreesde, dat zij voor hem gevaarlijk zouden kunnen worden. Het verraderlijk woord van een eunuch was voldoende om hem lot hel uitspreken van een doodvonnis te bewegen.

Niemand was in zijne nabijheid zijn leven zeker, allerminst zijne zonen, die hij verdacht hield, dat zij op zijne erfenis aasden. Drie hunner vielen als ollers van zijn afgrijselijken argwaan; de vierde, Pharnaces, zijn lieveling, wilde zich aan zulk een lot niet blootstellen; hij plaatste zich aan het hoofd van een opstand tegen zijn vader, die zich op eenmaal door al zijne vrienden verlaten zag, juist op een tijdstip waarop hij aan hunne hulp de dringendste behoefte had.

Sluiten