is toegevoegd aan je favorieten.

De geschiedenis der wereld, aan het volk verhaald

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mogelijke som afpersen en dit gelukte hun. Cicero verklaart, dat Crassus door een zijner geringste slaven, dezen schandelijken handel in twee dagen tijds voor Clodius in orde liet brengen.

Toen het vonnis uitgesproken werd, verklaarden 31 tegen 25 stemmen Clodius voor onschuldig; zij maakten, gelijk Cicero zegt, datgene ongeschied, wat niet alleen alle menschen, maar zelfs alle redelooze dieren wisten dat geschied was. De uitspraak, die klaarblijkelijk alleen het gevolg van omkooping was, baarde te Rome het meeste opzien; aan een der rechters werd met schamperen spot gevraagd: «Waartoe hebt gij toch van den senaat eene wacht verlangd; vreesdet gij wellicht, dat men u uw geld zou afnemen?" Cicero klaagde in den senaat openlijk over de omkoopbaarheid der rechters. Ook met geestigen spot vervolgde hij Clodius. Eens, toen zij over hel proces twistten, en Clodius beweerde, dat men aan het getuigenis van Cicero geen geloof geschonken had, hernam deze: »25 rechters hebben mij geloofd; maar zelfs de 31 overigen hebben u geen crediet geschonken, want zij hebben u niet vrijgesproken, voordat zij uw geld in ontvangst hadden genomen".

Deze beleedigingen had Clodius zijn vijand nooit vergeven, hij loonde zich bereid om Cicero ten val te brengen en de driemannen boden hem daartoe het middel aan, door zijne benoeming tot volkstribuun door te drijven. Met schennis van eenige wettelijke vormen werd Clodius door een plebejer als zoon aangenomen, daar hij anders als afstammeling van een patricisch geslacht het ambt van volkstribuun niet had mogen bekleeden; daarop werd hij tot tribuun voor het jaar 58 benoemd. Hij begon zijne werkzaamheden met het indienen van een aantal wetten, die er op aangelegd waren om zoowel de democratische partij als de blinde volksmenigte te winnen. Tot dusver hadden de priesters, die tot de partij der optimalen behoorden, menigmaal de volksvergaderingen gestoord, door te verklaren, dat zij de verschijnselen des hemels moesten waarnemen. Dit werd verboden. De censoren hadden willekeurig eenige leden van den senaat van de lijst der senatoren geschrapt, maar om geene andere reden, dan omdat zij zich op een hunner vijanden wilden wreken; eene wet van Clodius bepaalde, dat in hel vervolg de censoren tot zulk een stap alleen dan gerechtigd zouden zijn, wanneer een senator na nauwkeurig onderzoek en bij behoorlijk vonnis van zijne schuld overtuigd was. Door meer dan één besluit van den senaat was het recht der vrije vereeniging afgeschaft; het werd door Clodius hersteld. Eindelijk stelde hij eene vierde wet voor, die bepaalde, dat de maandelijksche korenuitdeelingen, waarbij men tot hiertoe een geringen prijs voor het graan had moeten betalen, in het vervolg geheel kosteloos zouden plaats hebben. Al het gepeupel, dat gewoon was op staatskosten te leven, werd hierdoor voor den volkstribuun gewonnen.

Nadat Clodius door deze wetten eene volkspartij gevormd had, waarop hij meende te mogen rekenen, wa?gde hij zijn sinds lang beraamden aanval op Cicero. Op grond eener oude wet stelde hij voor, te besluiten, dal het ter dood brengen van een burger zonder vorm van proces eene misdaad was. die met verbanning gestraft moest worden. Al had Clodius Cicero's naam niet genoemd, toch was het een publiek geheim, dat deze wet tegen den voormaligen consul gericht was, dat daardoor de terechtstelling van Catilina's eedgenooten gewroken moest worden.

Cicero verloor bij dit voorstel van zeer dreigende strekking allen moed en alle beradenheid; in rouwgewaad gekleed liep hij jammerend rond, om ieders bescherming in te roepen. De senatoren trokken zich evenals de ridders zijn lot aan en toonden dit, door zich insgelijks in rouwgewaad te kleeden; doch hiermede richtten zij niets uit, want de driemannen en de met hen bevriende consuls hadden besloten, aan het rechtsgeding tegen Cicero zijn loop te laten.

Tevergeefs wendde deze zich in zijn wanhoop lot Pompejus, wien hij vroeger zoo menigen dienst had bewezen, tevergeefs viel hij hem te voet en