Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zelf die zich zeer in hunne verwachting bedrogen zagen; want in plaats van bjj het volk vreugde over den dood van den tiran te bespeuren ontwaarden „;- 0,yich n!e dan an8?L en ontvingen zij geen enkel bewijs van goedm^in • ,i ! werden nu °,P eigen veiligheid bedacht en vreesden datdestem. .r zl('h tegen hen zou keeren: daarom omringden zij zich met eene bende gladiatoren en trokken, door deze beschermd, naar het Capitool.

Marcus Antonius een onversaagd krijgsman, bleef niet lang onder den indruk van den eersten schrik. Nauwelijks ontwaarde hij, dat de moord geenerlei opstand ten gevolgde zou hebben, of hij besloot, zich van de nalatenschap van Caesar meester te maken. iiaiaien-

Antonius was niet onbekend bij de Romeinen en had met Caesar op een zeer gemeenzamen voet verkeerd. Naardien hij bij het volk bemind endoor de burgerij ontzien was, hadden aanvankelijk de saamgezworenen hem tevens

"ij- geHjk Wij ^ het

bij de aanvaarding van zijn stadhouderschap in Spanje. Antonius wendde zich reeds den dag na den moord tot Lepidus en won dezen tot bondgenoot-

sestertiën*"' ("± A'^oooo'öooi' ^ V" ^ s,.aa,skas'le" ^drage van 700.000,00(1 ellflT^a iT'Sr ponder .igendo,.,

«loi-h zI?H 'iij em™i> °,er '■«» insnchen.

eeret 1 li I, , P ge,n0eg,1 Z,J" reven ,naar de alleenheerschappij voor^ no° "edekt te houden; toen dan ook van hel Capitool eenigen der

!ErïS,^„Siltan k"am"" 0,n " loonde

vcl.rehn 'le mo?rdenaars va" Caesai' zich wendden tot Antonius, den iiverigsten

he f Zii hadden veimoorde'Jrt,as een van hunne volslagen radeLs-

' .J, • • gemeend, dat eene volksbeweging wederom "eleid /on ebben tol vestiging van een aristocratisch bestuur, doch zagen zich in plaats da. an geheel door het volk verlaten. Al sloten zich eenige aanzfeEe edelen, voormalige aangangers van Pompejus, onder welke zelfs Cicero bii hen aan. toch was die steun hun nog te zwak. J

Cicero, de vermaarde redenaar, had in de eerste opwelling van het ooaenbl k, aan een der saamgezworenen een kort schrijven toegezonden van den eigenden mhoud: „Ik wensch u geluk - ik verleng mf-Rmin k waak \ooi u — ik wensch door u bemind te worden, te vernemen wal {{i.| doel en wat in het algemeen gedaan wordt."

Door deze woorden schonk Cicero zijne goedkeuring aan de daad der hl'rr!Ti WUre'lel|' avonds was 1'Ü zelfs naar het Capitool gesneld om de

Sc8'men konCe,lf;T0,ei,| bij % wonen' e" deel te ne,nei' aan 'u,nne vreugde, men kon alzoo op hem zeker slaat maken. Doch hoeveel invloed

een manzond^gSracï °P de" Senüa' '"°Cl" hebben- l,ij' bleef ^haltijd

Naar zijne meening moest onmiddellijk de senaat bijeengeroepen worden A hadden zich de senatoren in den laalsten tijd vernederd Fol diWvaaE iklingen van den tiran, toch waren zij in het geheim zijne vijanden «eweest Al juichten den moord toe. hoopten op de herstelling van de aristocratische republiek en waren voorzeker geneigd, de partij der moordenaars op te nemen Doch om het gewenschle doel te bereiken,'moesten zij spoedLlamenkomen

\ochttn '"kon'1161''! l,eU! Z'Cil dü<?r vreemden invl°ed had laten medeslepen.' .\ochtans kon, volgens de wet, de senaat slechts opgeroepen worden door

1 lC°™ï' 0t, d00r een tribuun; derhalve'wendje men zich tol

' . B""" legen oen i/-' jjaart eene zitting u t

I lltva filr'irn,I..»»•.. — ■ ■ ■ ... — O

I II nUUr I 111U VV.K UUlirct luil'in.rm .1- I In ^.... ...

^ ---0 ..«s, uciaiiauin. Ut' din ers /(U) HIK MIliiKra

Sluiten