Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maakte een eind aan haar leven, door gloeiende kolen in te slikken, dewijl hare vrienden haar elk ander middel, om zich zelf om te brengen benomen hadden.

Het voorbeeld van Brutus werd door vele andere aanvoerders van het republikeinsche leger gevolgd; slechts enkelen werden gevangen genomen en door beulshanden omgebracht. Het slagveld bij Philippi was het graf der republiek; Brutus en Cassius worden daarom door de geschiedschrijvers menigmaal de laatste Romeinen genoemd.

Antonius eerde den heldenzin van zijn dapperen tegenstander; hij wierp zijn purperen mantel over het lijk, dat hij niet zonder ontroering had beschouwd. Met het oog op Brutus' soldaten, die hij gaarne tot zijne zijde wilde overhalen, liet hij het lijk met de meeste plechtigheid verbranden en de ascli aan de moeder des gesneuvelden toezenden. Octavianus daarentegen achtte zulke berekeningen beneden zich; hij had den doode het hoofd doen afhouwen en zond dit naar Rome. waar hij het aan de voeten van Caesars standbeeld liet nederwerpen.

De legioenen van Brutus en Cassius gingen na den dood hunner bevelhebbers tot de overwinnaars over. Alleen op Sicilië hield Sextus Pompejus nog als de laatste, zwakke verdediger van de republiek stand, want Domitius Ahenobarbus, die een deel der republikeinsche vloot onder zijne bevelen bad, was een te onbeteekenend man om den driemannen eenige ernstige moeielijkheid te kunnen baren.

De oorlog duurde voort, maar hij werd niet langer ter oorzake van de staatsregeling gevoerd, hij was een zuiver persoonlijke strijd geworden. Van het oogenblik af aan dat Brutus en Cassius gesneuveld waren, was aan het in stand houden van de republiek in 't geheel niet meer te denken. Dit alleen was de vraag, wie in 't vervolg te Rome als alleenheerscher optreden zou.

Na de op de republikeinen behaalde overwinning, moest het verbond tusschen de driemannen wel uit elkaar spatten. Hoewel de band, na eerst verscheurd te zijn geworden, ook voor een korten tijd opnieuw weer vastgeknoopt werd, toch kon hij op den duur niet blijven hechten; alleen zoolang bezat hij eene natuurlijke hechtheid, als het gemeenschappelijk belang van beide eerzuchtige mannen hun eendracht en samenwerking tegenover de republikeinen aanbeval. Nadat deze vernietigd waren, ging elk hunner zijn eigen weg.

Het driemanschap werd na den slag bij Philippi feitelijk ontbonden. Lepidus, de onbeteekenendste der driemannen, werd met verachting ter zijde gezet, daar de beide anderen hem niet meer noodig hadden.

Octavianus wierp zich als beheerscher van het westen, Antonius als die van het oosten op; beiden poogden hunne heerschappij over bet hun onderworpen gebied te bevestigen en zich voor te bereiden op den strijd, die vroeger ol later tusschen hen om de alleenheerschappij over het geheele Romeinsche rijk ontbranden moest.

Antonius trok door Griekenland naar Azië. Met volle teugen smaakte hij daar bet genot der heerschappij. Had hij zich reeds te Rome aan de dierlijkste uitspattingen overgegeven, zijne leefwijze in Azië overtrof alles wal de losbandige Romeinen ooit van verkwistende en weelderige feesten gezien hadden, Met een talrijken stoet van tooneelspelers, citerspelers en andere vroclijke gezellen trok hij van stad tot stad, van gewest naar gewest. Overal gedroeg bij zich als onbeperkt gebieder, die koningen en vorsten naar willekeur afzette en aanstelde. Hij leverde het ongelukkige land als weerlooze prooi aan zijne gunstelingen over; ongestraft mochten deze zich elke gewelddadige handeling veroorloven. Met meer dan koninklijke mildheid beloonde hij elke gunst, hem bewezen, ten koste der Aziaten. Aan een kok gal hij voor een weltoebereiden maaltijd een huis ten geschenke, terwijl hij aan een citerspeler voor een schoon lied de schatting van vier steden schonk.

Sluiten