Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wilde zij het hart des overwinnaars treilen; daarom had zij Caesars brieven op haar school uitgespreid en het prachtige borstbeeld van den grooten Romein in het vertrek geplaatst.

Zij had zich misrekend. Octavianus was evenmin voor zachte aandoeningen toegankelijk, als zinnelijke bekoorlijkheden in staat waren hem in zijn eens genomen besluit te doen wankelen, zoodra zijn belang op het spel stond. Tevergeefs las Cleopatra hem de teedere minnebrieven van Caesar voor. Tevergeefs bedekte zij die met kussen, tevergeefs wierp zij zich smeekend voor de voelen van den koelen man.

De trotsche vrouw werd smadelijk afgewezen; de verachting van Octavianus was hare rechtmatige straf voor hare trouwloosheid jegens Antonius.

De schande, den overwinnaar op zijn triomftocht te volgen en het voorwerp der nieuwsgierigheid, ja hel mikpunt der ruwe spotternij van het juichende Romeinsche gemeen te zijn, wilde zij niet beleven. Octavianus had haar, naar hij meende, elk middel tot zelfmoord ontnomen; een slaaf was voortdurend met hare bewaking belast. Toch wist de doortrapte koningin haar doel te bereiken. Zij zond den slaaf met een brief voor Octavianus weg; toen hij terugkeerde, vond hij Cleopatra, in koninklijk praalgewaad getooid, dood op haar rustbed liggen: een paar fijne prikken in den arm waren de eenige wonden, welke haar lichaam vertoonde. Men verhaalt, dat zij zich door den beet eener vergiftige slang heeft laten dooden. Volgens een ander bericht, had zij zich sinds lang op zulk een einde voorbereid en droeg zij met dat doel steeds een snel werkend vergif, in eene haarnaald verborgen, bij zich. Met deze naald had zij zich dan ook van hel leven beroofd. Haar brief aan Octavianus bevatte hare laatste bede, dat namelijk haar lichaam bij dat van Antonius zou worden bijgezet.

Octavianus maakte zich van Cleopatra's schatten meester, doodde Caesarion. den zoon van Caesar, en insgelijks den zoon van Antonius en Fulvia, doch schonk den kinderen van Antonius en Cleopatra het leven. Zij werden naar Rome gezonden, waar de voortreflijke Octavia zich de weezen aantrok en hen als hare eigene kinderen opvoedde.

Uit Egypte keerde Octavianus door Klein-Azië en Griekenland naar Rome terug. In het jaar 29 kwam hij in de hoofdstad aan, om voortaan als onbeperkt alleenheerscher, als de eerste keizer het Romeinsche wereldrijk te regeeren.

ZEVEN EN ZESTIGSTE HOOFDSTUK.

Terugblik op het Romeinsche volksleven. Ontaarding van de zeden der Romeinen Afpersingen, waaraan zij zich in de provinciën schuldig maakten. Verres. Rijkdom en weelde te Rome. Ambtsbejag der optimaten. Panem et Circenses! De openbare spelen. Kostbaarheid en duur dier feesten. De circus De wedrennen. Het amphitheater De gladiatoren. De gladiatorenscholen. Gevechten door óe gladiatoren geleverd. Dierengevechten. De terechtstellingen. De schouwburg. Atellanen en mimen. Gouden eeuw der Romeinsche letterkunde.

Een terugblik op liet Romeinsche volksleven gedurende de laatste tijden der republiek levert ons het treurig schouwspel op van het steeds toenemend verval eener groote natie, van de langzamerhand alle standen aantastende zedelijke ontaarding van het geheele volk.

Sluiten