Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deling werd op de eervolste wijze behandeld; men mocht hem niet eens vragen, wie hij was en van waar hij kwam. Op zware slraf mocht geen lid der familie hel wagen, hem te beleedigen. Hij stond onder de bescherming van den heer des huizes, die hem zelfs, wanneer hij zijn tocht wilde voortzetten, naar de naastbijgelegen allode bracht. De gastvriend ontving bij zijn vertrek meestal een geschenk.

De oude Duitschers verdeelden hun tijd tusschen de jacht en den oorlog, doch na zich de daaraan verbonden inspanningen getroost te hebben, wilden zij het leven ook genieten. Hun reusachtig lichaam had behoefte aan eene krachtige voeding. Er werd dan ook op de allodiën duchtig gesmuld en gedronken. Vorken kende men niet, met de vingers nam men de spijs van de schotels. Als zij eten, zegt een oud geschiedschrijver, zit hun baard vol spijs en bij het drinken stroomt het vocht daar als door eene zeef doorheen.

Een voortrellelijk. geestrijk bier en ook eene soort van drank uit honig bereid, werd door de vrouwen vervaardigd; van Romeinsche kooplieden kochten zij wijn, dikwijls tot hooge prijzen. Een slaaf was soms de prijs voor eene kan. De bedwelmende dranken werden hij de overdadige maaltijden in eene ongeloofelijke hoeveelheid gebruikt. Dronkenschap werd volstrekt niet voor eene ondeugd aangezien: een flinke kerel moest veel drinken. Menigmaal hield men een wedstrijd in het drinken; hij, die daarin de overwinning behaalde, werd door de overigen hoog in eere gehouden.

Bij elke volksvergadering en terechtzitting, bij alle bruiloften en feesten werden woeste drinkgelagen en speelpartijen aangericht, want neiging tot den drank en tot het spel behoorden tot de meest in het oog vallende gebreken der Germanen. De vrouwen namen aan deze drinkgelagen geen deel, gelijk zij over het algemeen weinig of niet in de uitspanningen der mannen deelden. Wel zeggen sommige schrijvers, dat de vrouwen hij de Germanen zeer hoog in eere werden gehouden, doch dit is eene dwaling. Indien zij geene zieneressen, d. i. met de gave der voorspelling toegerust waren, dan bekleedden zij in het huis eene tamelijk ondergeschikte plaats. Zij hielden het opzicht over liet huis en over den arbeid der slaven, zij sponnen en weefden, zij brouwden bier en mede en zamelden in het bosch geneeskrachtige kruiden in; zij brachten de kinderen groot, in één woord, zij zagen zich al den last en al den arbeid, die de huishouding medebracht, op de schouderen gelegd.

De echtverbintenissen werden zelden uil liefde gesloten; de bruidegom kocht de bruid van haar vader, door hem bij de verloving eene aanzienlijke koopsom uit te betalen. Doch al bracht de liefde ook niet de echtverbintenis lot stand, toch werden de meisjes, na haar huwelijk, (linke huisvrouwen, die den man trouw ter zijde stonden- Alle schrijvers van dien tijd spreken vol bewondering van de kuischheid der Duitsche vrouwen.

Onkuischheid werd beschouwd als de grootste zonde, die eene vrouwbegaan kon. De vader mocht zijne dochter dooden, indien zij zich aan de zedelijkheid vergrepen had. In weerwil van deze reinheid van zeden, waardoor de vrouwen der oude Duitschers zich, volgens het getuigenis van alle Romeinsche geschiedschrijvers, onderscheidden, misten zij toch geheel wat wij in onze dagen gevoel van schaamte noemen. Mannen en vrouwen baadden gezamenlijk. Geen Duitsch meisje kreeg eene kleur, wanneer zij met stralende blikken naar den zwaardendans stond te kijken, dien de jonge mannen bij gelegenheid van volksfeesten naakt uitvoerden.

De kinderen waren in hunne eerste levensjaren aan de zorg hunner moeder toevertrouwd. Doch de Duitsche vrouwen vertroetelden haar kroost niet; zij legden er zich integendeel op toe, hen te harden, daar zij zelfs de pasgeboren kinderen in ijskoud water baadden, om hen onvatbaar te maken voor de koude.

Zoodra de knaap een wapen hanteeren kon, werd hij meegenomen op de jacht, om zijne kracht in den strijd met de wilde dieren te oefenen. Flinke

b

Sluiten