Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wellicht liet lol van Polybius te wachten stond. Zij besloten de eerste gelegenheid de beste aan le grijpen, om Messalina ten val te brengen. Hetzelfde wapen, hetwelk de keizerin zoo dikwijls tot vernietiging van hare eigen vijanden gebruikt bad. zou ook legen haar gekeerd worden. Messalina schonk baren vijanden weldra de schoonste gelegenheid, die zij maar wenschen konden, om hunne plannen ten uitvoer le leggen. Door eene ongehoorde schanddaad zette zij de kroon op baar ongebonden leven. Had zij zich nooit geschaamd, zich met de gemeenste vrouwspersonen gelijk te stellen, thans bood zij den Romeinen een schouwspel aan, hetwelk zelfs in hunne oogen al wat er ooit van dien aard voorgevallen was verre overtrof.

Een jong Romein van aanzienlijken huize. Gajus Silius, bad door zijne schoonheid beur zinlijken hartstocht opgewekt. Hij was gehuwd, doch moest zich op de begeerte der keizerin van zijne echtgenoot laten scheiden. Dit was nog niet genoeg! Messalina wilde hem als gade toebehooren. Met eene onbeschaamdheid. die voor niets terugdeinsde, liet zij zich op zekeren tijd, terwijl Claudius uit Rome afwezig was, in tegenwoordigheid van den senaat en van de priesters met Gajus Silius in den echt verbinden. Tacilus zegt, na deze zaak te hebben meegedeeld, dat ze in veler oog wellicht een sprookje zal zijn, doch dat hij niets, tot prikkeling van des lezers verbeelding verdicht, maar alleen mondelinge en schriftelijke berichten van oudere personen geraadpleegd heeft.

Wellicht zou Claudius, die door hen, die hem bet naast omringden, in een staat van volkomen afhankelijkheid gehouden werd, van Messalina's huwelijk niets vernomen hebben, indien niet Pallas en Narcissus deze gelegenheid aangegrepen hadden, om zich van hunne gevreesde vijandin le ontslaan. Zij gaven den keizer kennis van den ongehoorden smaad hem aangedaan, zij waarschuwden hem voor de gevolgen dezer verbintenis, die mei geen ander doel kon zijn aangegaan, dan om hem van den troon te stooten en Gajus Silius daarop le plaatsen. Door zulke bedreigingen wisten zij le bewerken, dat Claudius verlof gaf om Messalina Ier dood le brengen.

Zij liet baar gemaal twee kindereu, een zoon Drittannicus en eene dochter Octavia, na. Hoe karakterloos en verachtelijk Claudius zich in onze oogen tegenover zijne vrouw en zijne vrijgelatenen ook gedroeg, toch kan men niet ontkennen, dat hij overal waar bij volkomen vrij, zonder vrees voor ingebeelde hinderlagen handelde, er op uil was om grootsche ondernemingen, waardoor het stoffelijk welzijn des volks bevorderd kon worden, niel alleen te ondersteunen, maar zelfs uit eigen beweging tot stand te brengen. Daardoor is zijne regeering met zekeren luister omstraald.

Hem dankte Rome het aanleggen van de groole keizershaven aan den mond van den Tiber, van twee reusachtige waterleidingen en van een afwateringskanaal, waardoor een grool deel van bet Fucinermeer droog gemaakt werd. Dertig duizend menschen moesten 11 jaren lang arbeiden tol voltooiing van dit kanaal, waartoe een berg over de lengte van een uur gaans doorboord werd, en dat hel omliggende land voor langen lijd legen overstroomingen beveiligde. Een aantal dorpen, die gevaar liepen vernietigd te worden, werden daardoor gered en groole strooken bouwland aangewonnen.

Ook naar buiten gaf Claudius blijken van grooter •geestkracht dan Caligula. Hij handhaafde de orde in de provinciën en beveiligde bare inwoners tegen de afpersingen der beambten; zijne veldheeren bevochten schitterende overwinningen en pasten de beginselen der Oud-Romeinsche veroveringspolitiek weder toe. Mauritanië werd lot eene Romeinsche provincie gemaakt en de zuidelijke helft van het tegenwoordige Engeland door Aulus Placitus veroverd.

Aan den Brittannischen veldtocht nam Claudius in persoon gedurende korten lijd deel; bij vierde naar aanleiding daarvan eene schitterende zegepraal. De kruipende, vleiende senaat schonk aan hem en aan zijn uil Messalina gehoren zoon den bijnaam Brittannicus.

Sluiten