Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat het volk daarin een leeken zag van den toorn der goden over eene misdaad, welke een groot deel der rnenschen daarmede verontschuldigde dat broederhaat eene overoude zaak en de heerschappij van twee gebroeders onbestaanbaar was.

Een broedermoord werd. gelijk de laatste woorden van Tacilus aanduiden, in dien ontaarden tijd spoedig vergeten. Doch al was deze daad weldra uit het geheugen des volks gevyisch!, uit dat van Nero niet. Van dien lijd at werd hij als van de eene misdaad lot de andere gedreven. Nog onbeteugelder dan vroeger gaf bij zich aan de grootste uitspattingen over, om de knaging van zijn geweten te onderdrukken. Een jonge losbol, Marcus Salmus Olho, was daarbij zijn geliefkoosde makker.

Otho was gehuwd met eene beeldsclioone, aan genot verslaafde ionce vrouw Poppaea Sabina. Hij had zoo dikwijls bare bekoorlijkheden met gloeiende kleuren voor den jongen keizer geschetst, dat deze brandde van begeerte om die heerlijke vrouw Ie leeren kennen. Nauwelijks had liii baar gezien, of hij ontbrandde in den vurigsten harl locht voor haar. De lasli^e echtgenoot werd gemakkelijk ter zijde gezet, door hein als stadhouder naar liUSitanie te zenden.

Poppaëa Sabina was van nu* af de erkende minnares des keizers. Ook tegen deze mmuarij kantte Agrippina zich aan; doch haar tegenstand was vruchteloos en strekte slechts lot haar eigen verderf. Had zij reeds allen invloed op baar zoon verloren, thans stond zij hem ten gevolge van hare kuiperijen 111 den weg.

Tusschen de geliefde en de moeder des keizers ontstond eene doodeliike vijandschap. De boeleerster wenschle, dal Nero Octavia versloolen zou: zij wilde niet alleen de minnares, maar de gade des keizers zijn. Agrippina daarentegen nam bare schoondochter in bescherming en maakte volstrekt geen geheim van haar afkeer van de onbeschaamde echtbreekster.

Had Nero vroeger zonder moeite het besluit tot een broedermoord genomen, Ihans leende hij ook het oor aan de inblazingen zijner geliefde, die hem tot moedermoord aanhitste. Ook in zijn eigen oog was Agrippina thans gevaarlijk ja bij meende dat bij alleen zijn leven zeker zou zijn. wanneer hij tiaar uil den weg deed ruimen. Hij deelde zijn besluit aan Burrus en Seneca mede, doch dezen weigerden hem hunne medewerking.

Een vrijgelatene, Anicetus, de bevelhebber der vloot in de Middellandsehe Aee, was minder schroomvallig; hij verklaarde zich bereid om Agrippina te vermoorden. Dewijl Nero echter wenschte, dat dit in bet diepst geheim "escnieden zou, ja dat de dood der keizerin-weduwe zooveel mogelijk den sclnjn van een ongelukkig toeval hebben moest, opdat het volk, hetwelk veel van Agrippina hield, niet oproerig zou worden, werd door den wakkeren admiraal een listig verzonnen plan uitgedacht.

Hij liet een schip bouwen, dat zóó was ingericht, dat hel op zee uit elkaar kon vallen Agrippina werd tot een pleiziertochlje uitgenoodigd. Zij vermoedde niets kwaads en nam den voorslag aan. Het kunstig gebouwde schip viel uit elkaar; doch door een verzuim, ten gevolge van gebrekki"e maatregelen, slaagde bet schandelijke plan niet volkomen. Het gelukte Agrippina al zwemmend het strand te bereiken, waar zij door het volk. hetwelk op de tijding van het gevaar, waarin de keizerin verkeerde, ijlings te hoop was geloopen. met luid gejuich begroet werd.

Het groot getal harer aanhangers maakte baar des te gevaarlijker. Thans was Nero wel genoodzaakt den mislukten moordaanslag te hernieuwen, wanneer bij zich niet aan de vreeselijkste wraak der belaagde vrouw wilde blootstellen. Anicetus ontving het bevel om tot eiken prijs den moord te volbrengen. Aan het hoofd eener gewapende bende spoedde hij zich naar het landhuis, door Agrippina bewoond, dat bij in de diepste stilte door schildwachten liet omsingelen. Vervolgens liet hij de deuren openbreken en de

41*

Sluiten