Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Britlannie toch volstrekt niet voor goed gevestigd, totdat onder Vespasianus' regeering Agncola, de schoonvader van Tacitus, door wien zijn levensloop beschreven is een even bekwaam veldheer als staatsman, de toevlucht nam tot anuere middelen, dan die tot dusver door de Romeinen waren aangewend. In plaats van liet land met geweld onder het juk te brengen, onderwierp hij het aan zijne macht door een rechtvaardig en zacht besluur. Hij wist zich de onderdrukten te vriend te maken, den Keltischen stammen bewondering in te boezemen voor de Romeinsche beschaving en de Romeinsche zeden en alleen daar, waar men zich gewapenderhand tegen hem verzette, greep ook hij van zijne zijde — en telkens met het beste gevolg — naar het zwaard. Op die wijze gelukte het hem, de Brittannische eilanden tot aan het hoogland van Caledonie (Schotland) te onderwerpen en zelfs het eiland Mona te veroveren

ACHT EN ZEVENTIGSTE HOOFDSTUK.

Dood van Vespasianus. Titus, «de liefde en wellust van het menschelijk geslacht". losbandige jeugd van Titus. De schoone Berenice. Wreedheid van Titus. Ommekeer in Titus' gedrag. Zijne rechtvaardigheid, zachtmoedigheid en nauwgezetheid. «Een dag verloren". Groote rampen onder zijne regeering. Aardbeving. Ondergang van Herculanum, Pompeji en Stabiae. Brieven van Plinius Titus' dood. Domitianus. Goed begin zijner regeering. Zijn willekeurig bestuur. Bondgenootschappen der Duitsche volksstammen. Schandelijke oorlogen. Samenzwering. Doodvonnissen op groote schaal uitgevoerd. Domitianus vermoord.

Vespasianus stierf als zeventigjarige grijsaard, den 23 Juni 79 n. Chr. en werd opgevolgd door zijn zoon, die denzelfden naam Tilus Flavius Vespasianus droeg, doch die door de geschiedschrijvers, oin hem van zijn vader te onderscheiden, gewoonlijk alleen Titus genoemd wordt. Titus, »de liefde en wellust van het menschelijk geslacht", levert ons in zijne korte werkzaamheid als regent een onoplosbaar raadsel op.

Terwijl hij vóór zijne troonsbeklimming een losbandig, zedeloos en wreed despoot was, was hij als alleenheerscher een zachtmoedig, menschlievend. voortreffelijk vorst, die alle deugden van een regent in zich scheen te vereenigen en die daarom den bovengenoemden eernaam ontvangen heeft.

Of hij, evenals Nero, zoo zijne regeering langer geduurd had, weer tot zijne vroegere ondeugden zou vervallen zijn? Of bij zich werkelijk door de verheven levenstaak, die hem was opgelegd, een ander mensch gevoelde en zijne vroegere neigingen overwonnen had ? Wie zal op deze vragen een beslissend antwoord geven\\ el staan wij hier tegenover onomstootelijke feiten, doch bij hunne waardeering moeten wij wel in het oog houden, dat iie lofredenaars van Titus allicht geneigd waren om zijne deugden met al te schitterende kleuren af te malen, dewijl zij onwillekeurig zijne korte regeering vergeleken met zijn vroeger berispelijk levensgedrag en met het bestuur van zijn afschuwelijken broeder Domilianus.

T ilus was bij zijne troonsbestijging 38 jaren oud. Met bange vrees zagen de Romeinen zijne eerste regeeringsdaad te gemoet en wel hadden zij groote reden tot bezorgdheid, wanneer zij van het verleden tot de toekomst besloten.

, a het ten onder brengen van de Joden was Tilus te Rome aangekomen, om daar 111 de lente van 71 met zijn vader een luisterrijken zegetocht te houden. Vespasianus had hem tot zijn mederegent aangenomen en tot praefect

Sluiten