Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In Mei 28a kwam het bij Margum (het tegenwoordige Passarowitz) in Moesië tot eene botsing tusschen de beide legers. De legioenen van Diocletianns, die juist uit den Perzischen veldtocht terugkeerden, bevonden zich in een vrij treurigen toestand. Zij waren door ziekten van allerlei aard verzwakt; ook hunne wapenen lieten veel Ie wenschen over, terwijl het leger van Carinus in elk opzicht voortreffelijk ten strijde was toegerust. De slag viel ten gevolge hiervan dan ook in het nadeel der Aziatische legioenen uit. Reeds wanhoopte Diocletianns aan de zegepraal, toen de kans eensklaps keerde. Een tribuun, wiens vrouw door Carinus verleid was, greep deze gunstige gelegenheid aan om zich te wreken, en bracht Carinus om het leven. Na zijn dood werd Diocletianus ook door de legioenen van zijn vroegeren tegenstander als keizer erkend.

VIJF EN TACHTIGSTE HOOFDSTUK.

Terugblik op 'le ontwikkeling van het Christendom. Democratische grondslag der eerste Christengemeenten Eenvoudige godsvereering. Inrichting der gemeenten. Ue apostel Paulus. Ontaarding van den heidenschen godsdienst. t)e mystiek. Uitbreiding van het Christendom. Het ontstaan van een geestelijken stand. Aristocratisch kerkbestuur. De staat in den staat. Romeinsche verdraagzaamheid. Verontrusting der Christenen. Onverdraagzaamheid der Christenen De 10 vervolgingen der Christenen. De martelaren. Plinius en de Christenen. Sekten onder de Christenen. Christelijke schrijvers.

Alvorens onzen lezers de geschiedenis van Diocletianus verder te verhalen, moeten wij nogmaals den blik slaan op de lotgevallen van de vroeger zoo onbeduidende Joodsche sekte der Christenen, die zich in den loop der eeuwen over het geheele Romeinsche rijk uitgebreid en langzamerhand eene gewichtige beteekenis verkregen had.

In den eersten lijd na Jezus' kruisdood vereenigden zijne aanhangers zich lot kleine gemeenten; door Joden en heidenen vijandig behandeld, door beiden evenzeer gehaat en veracht, sloten zij zich ten gevolge hiervan zeer nauw aan elkander aan. _ Het geloof in God als aller inenschen Vader en het lioofdgebod van den Christelijken godsdienst: «Bemin den naaste als u zelf", waren de grondslagen eener echt democratische vereeniging. In deze gemeente bestond geen onderscheid tusschen rijken en armen, aanzienlijken en geringen. Allen waren gelijk. Deels gedreven door ware, onbaatzuchtige liefde, deels door de verwachting, dat Jezus binnen kort uit den hemel op aarde terugkeeren zou, om het Messiasrijk te stichten, verdeelden zelfs de Jeruzalemsche Christenen hunne goederen onder elkaar. Zelfs de meest verachte slaven gevoelden zich in deze Christelijke gemeenschap vrij; hoe diep de burgerlijke wet ben ook vernederde, in liet oog van God en van hunne Christelijke broeders stonden zij gelijk met rijken en aanzienlijken. Armen en verachten, vrijgelatenen en slaven voelden zich natuurlijk bij voorkeur tot de Christenen aangetrokken. De eenvoud van den Christelijken godsdienst openbaarde zich ook in den vorm der godsvereering. Als eene vereeniging van elkander minnende broederen kwamen de Christenen samen; door gemeenschappelijke godsdienstoefening sterkten zij zich in het geloof en tot de vervulling van de plichten, die Gods gebod hun oplegde. In dezen tijd bestonden nog geene Christelijke tempels en kerken; iedere eenvoudige woning was een godshuis. Er werd eenig gedeelte uit de boeken des Ouden Verbonds i later uit een of ander

Sluiten