Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Frank Arbogastus als eersten staatsdienaar en opperbevelhebber ter zijde. Arbogastus, de eigenlijke regent van den slaat, maakte misbruik van zijne macht. Het lot van Valentinianus verschilde slechts weinig van dat van een gevangene.

Do jongeling, wien deze afhankelijkheid verdroot, ontsloeg op zelferen dag Amogastus uit zijn dienst. De trotsche Frank antwoordde, dat hij door keizer Theodosius aangesteld was, en dat hij dus alleen door dezen ontslagen kon worden. Een paar dagen later werd Valentinianus verworgd in zijn bed gevonden. Arbogastus beweerde, dat de keizer zich zelf in vertwijfeling had omgebracht. Niemand geloofde dit echter, en men zeide algemeen, dal de Frank den keizer had doen ombrengen.

Arbogastus was verstandig genoeg om zelf het purper niet aan te nemen, hij bekleedde daarmede in het jaar 392 een onbeduidend man, den rhetor Eugenius, van wien hij kon verwachten, dat deze hem als een blind werktuig ten dienst zou staan. Eugenius zond gezanten tol Theodosius, met het \erzoek dat deze liern als augustus erkennen zou, doch hij ontving geen bepaald antwoord. De keizer liet de gezanlen vertrekken met prachtige geschenken en dubbelzinnige woorden, doch ruslte zich te gelijk krachtig ten oorlog toe. Alvorens een bepaald besluit te nemen, wilde hij den wil des hemels kennen.

j?,e .0U(I? orakels hadden hun roem overleefd, maar hiervoor waren in den Christelijken staat nieuwe profeten in de plaats getreden, door Gods geest \ei lichte mannen — naar men meende, — wier voorspellingen algemeen geloof vonden. Eén van deze was de heilige Johannes, die in Egypte op den top van een berg zich met eigen handen eene kleine woning had gebouwd, waarin hij reeds 50 jaar verblijf' hield, zonder ooit de deur te openen. Hij voedde zich met wortelen en wilde kruiden, die hem door weldadige menschen door een klein venster werden toegereikt.

} ij' dagen van de week bracht de heilige kluizenaar in gebed en overpeinzing door; des zaterdags en zondags opende bij zijn venster en gaf aan duizenden, die uit de geheele Christelijke wereld tot hem kwamen, om zijne uitspraken te liooren, antwoord op hunne vragen. Hij voorspelde de toekomst en zijne woorden gingen voor onfeilbaar door, want God zelf had den heiligen man naar den geest verlicht.

To! hem wendde zich ook Theodosius, die zijn getrouwen eunuch Eulropius naar den kluizenaar zond, om hem te raadplegen over den uitslag van den strijd, dien hij eerlang tegen Eugenius wilde ondernemen. De voorspelling luidde gunstig; zij beloofde eene wel bloedige, maar zekere overwinning.

Nadat Theodosius zich twee jaren lang lot den krijg had toegerust, voerde hij eindelijk zijne troepen naar Italië. Arbogastus en Eugenius hadden in dien tijd niet stilgezeten. Door groote verdraagzaamheid hadden zij gemeend de voorstanders van het heidendom tol hunne zijde te moeten overhalen, maar daardoor hadden zij ook de Christenen geheel van zich vervreemd. In een enkelen slag werden zij zoo geheel verslagen, dat zij alle hoop moesten opjpfven' i oga.stus stortte zich in zijn zwaard, Eugenius werd gevangengenomen, voor Theodosius gebracht, smeekte hij knielend om genade en omklemde hij de knieën des keizers. Doch Theodosius was niet bij machte om zijne bede in te willigen, want de verbitterde soldaten grepen den smeekeling aan en hieuwen hem, terwijl hij nog biddend op de knieën lag, het hoofd af. In het jaar 39i had Theodosius het geheele Romeinsche rijk weder onder zijn schepter vereemgd, doch slechts voor een korten tijd, want nog eens, en voor altoos, zou het wereldrijk gesplitst worden. Reeds den 17en Januari 395 overleed Theodosius, nadat hij vooraf bepaald had, dat de oudste zijner beide zonen, Arcadius, de oostelijke, de jongste, Honorius, de westelijke helft zou beheerschen!

Sluiten