Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vieren, maar den gevreesden man zelfs de hand zijner dochter voor diens zoon loezeggen moest.

Dat Aëtius het rijk van den ondergang had gered, dat hij alleen in staal was om het voortaan tegen de aanvallen der barbaren te beschermen, vergat de dwaze keizer geheel en al; hij had vast besloten, eene bloedige wraak te nemen voor de vele vernederingen, waaraan hij zich tot dusver had moeten onderwerpen.

Toen Valentinianus zicli in hel jaar 434 te Rome ophield en Aëtius aan zijn hof verscheen, om het huwelijk van zijn zoon mei de dochter des keizers te bespoedigen, trok deze zijn zwaard en stiet het den veldheer in de borst. De lafhartige hovelingen en eunuchen, die het nooil zouden gewaagd hebben, legen Aëtius bij diens leven als vijanden op te treden, wierpen zich nu op den zieltogenden man, die met honderd wonden bedekt aan de voeten des keizers den laatsten adem uitblies. Ook een trouw vriend van den vermoorde werd onmiddellijk in de zaal des keizers van hel leven beroofd, en eer nog de overige aanhangers van den veldheer diens lot vernomen hadden, werden zij in het paleis ontboden en een voor een ter dood gebracht.

De keizer schaamde zich niet, dien moord als eene daad der gerechtigheid aan het leger, het volk en de bondgenooten bekend Ie maken. Was hij tot heden liet voorwerp van aller verachting geweest, thans werd hij verafschuwd en gehaat, ja zelfs was er in die bedorven lijden een onversaagd man, die het waagde, den keizer omtrent deze stemming zijner onderdanen in te lichten. Toen namelijk Valentinianus aan een Romein vraagde, hoe deze over den dood van Aëtius dacht, was het antwoord: «Heer, ik ken noch uwe beweegredenen noch de verongelijking, u aangedaan, maar ik weet, dat gij hebt gehandeld als iemand, die zijne rechterhand met de linker afhouwt."

Valentinianus gaf zich na den schandelijken moord, waardoor, gelijk hij meende, zijn troon veel vaster stond dan vroeger, geheel aan het genol der heerschappij over, zonder de lasten der regeering te voelen, daar hij deze door zijne gunstelingen dragen liet. Hij ging zich in zwelgerij en ongebondenheid te buiten en deed de verachting en den haat, dien het volk hem reeds toedroeg, nog klimmen door zijne schandelijke liefdesavonturen, die hem eindelijk den dood berokkenden.

Een rijk senator, Petronius Maximus, die lot het hoog aanzienlijke geslacht der Aniciërs behoorde en reeds bij herhaling de voornaamste eerambten in den slaat bekleed had, bezat eene schoone gemalin. Valenlinianus had op de bekoorlijke vrouw een begeerlijken blik geworpen, maar was tol heden op bitse wijze door haar afgewezen. Deze weigering prikkelde zijn hartstocht slechts te meer, en hij besloot door list en geweld zijn schandelijken lust te bevredigen.

Toen Petronius eens met den keizer gespeeld en eene aanzienlijke som verloren had, waarvan hij het bedrag in gereed geld niet bij zich had.eischte \ alentinianus lot onderpand den ring des senators. Dezen ring zond hij door een bode aan de gemalin van Petronius, en liet haar tevens in naam van haar gemaal bevelen, zich onverwijld naar keizerin Eudoxia te begeven.

De argelooze vrouw volgde dit bevel. In eene draagkoets werd zij naai het keizerlijk paleis, echter niet bij de keizerin, maar in een afgelegen vertrek gebracht, waar zij den keizer vond. Hier willigde zij, in de zekere meening, dal zulks ook door haar echtgenoot werd verlangd, de begeerten van den bedrieger in. In hare woning teruggekeerd, deed zij haar man, dien zij medeplichtig waande aan de schandelijke behandeling haar aangedaan, de bitterste verwijten, en toen eerst kwam de snoode list van Valentinianus aan het licht.

Petronius Maximus besloot, eene bloedige wraak te nemen. Hij wist twee oude soldaten van Aëlius, die thans bij de lijfwacht des keizers dienden, door geschenken te bewegen om den dood van hun veldheer te wreken. Toen Valenlinianus den 27en Maart 455 op het veld van Mars de oefeningen der troepen bijwoonde, vielen de beide soldaten hem onverwachts aan, en brachten Streckjiss. II. Fjj

Sluiten