Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Rijksdag te Spiers. De protestanten.

Had deze gebeurtenis de kloof lusschen de beide partijen reeds wijder doen gapen, op een rijksdag in bet jaar 152!) te Spiers gebonden, werd zij nog dieper dan vroeger.

Hier behandelden de katholieke vorsten de aanhangers der hervorming met groote minachting en de meerderheid der slenden besloot, dat hel Wormser edict van volle kracht zou blijven en dat de mis in stand gehouden moest worden.

Waar de nieuwe leer ingang gevonden bad. moesten alle verdere nieuwigheden achterwege blijven; overigens mocht niemand eens anders onderdaan ter zake van het geloof tegen de overheid in bescherming nemen.

De Lulhersche vorsten dienden tegen dit besluit een protest in en beriepen zich daarbij op hel besluit van den rijksdag van 152(>. Naar deze daad ontvingen zij voortaan den naam Protestanten.

Dit protest werd onderteekend door de vorsten, die den Torgauer bond gesloten hadden, en bovendien door den markgraaf George van Brandenburg en door li sleden. De vorsten beriepen zich op den keizer, doch hunne gezanten vonden bij Karei V eene slechte ontvangst, zij moesten lang op antwoord wachten en werden eindelijk naar een nieuwen rijksdag verwezen.

Van Bologna uit zond keizer Karei een schrijven aan de Duitsche rijksstenden, waarbij deze tegen den 8en April 1530 naar Augsburg tot het houden van een rijksdag werden samengeroepen. Hij liet zich in dit schrijven over de godsdienstige aangelegenheden in zulk een gematigden geest uit, dat de streng katholieke vorsten, keurvorst Joachim I van Brandenburg en de hertogen George van Saksen .en Willem van Beieren, hem, toen hij in Duitschland kwam, te gemoet reisden om hem tegen de protestanten in te nemen.

Hel Duitsche volk koesterde van 's keizers komst grootsche en blijde verwachtingen. Karei V had zich door zijne zegevierende veldtochten in Dalië grooten roem verworven, zijn naam was alom geacht en geducht, hij stond aan het hoofd van zulk een reusachtig lijk als er sinds de dagen van Karei den Grooten in Europa niet bestaan had.

Toen hij voor de eerste maal in Duitschland verscheen, was hij bijna nog een knaap; sinds dien tijd was bij een krachtig man, een voorzichtig regent, een machtig heerscher geworden, wien zelfs zijne vijanden hunne bewondering niet konden ontzeggen. Melanchthon, die in persoon bij den rijksdag te Augsburg tegenwoordig was, spreekt in een vertrouwelijken brief op de volgende wijze over hem: »Het merkwaardigste van dezen rijksdag is zonder twijfel de keizer zelf; zijn onafgebroken voorspoed zal zeker ook in uwe streken bewondering verwekt hebben, doch nog veel bewonderenswaardiger is het, dat bij bij zooveel geluk, terwijl alles hem naar wensch gaat. zulk eene groote gematigdheid bewaart, zoodat bij noch een overijld woord spreekt, noch eene ondoordachte daad verricht. Welken koning of keizer kunt gij mij in de geschiedenis aanwijzen. dien de voorspoed niet veranderd heeft ? Bij hem alleen heeft deze geene verandering in zijne gemoedsstemming kunnen teweegbrengen. Bij hem treft men geen zweem van drift, hoogmoed of wreedheid aan. Want. om nu van al bet overige te zwijgen, hoewel onze tegenstanders tot dusver alle mogelijke kunstgrepen aangewend hebben om hem in de zaak der godsdiensttwisten tegen ons op te zetten, heeft bij de onzen nochtans vriendelijk aangehoord. Zijn huiselijk leven is vol van de heerlijkste voorbeelden van eenvoud, matigheid en ingetogenheid. De huiselijke lucht, welke vroeger bij de Duitsche vorsten zeer streng was. wordt nu nog alleen in des keizers huis aangetrollen. Geen slechtaard gelukte bel ooit. zich in zijn gunst en

hetwelk Pack den landgraaf ter hand stelde, was zonder twijfel vervalseht. Van Puck ondeririug een treurig lot. Philips van Hessen zag zich genoodzaakt hem aan zijne vijanden uit te leveren. Wel gelukte het hem te vluchten, maar nadat hij lang her- en derwaarts gezworven had, werd hij gevat en te Antwerpen onthoofd.

Sluiten