Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Eerzuchtige plannen van don Juan. Zijn plan tot een inval in Engeland.

weten dut de verovering van het eiland Cyprus het ontslaan der heilige ligue ten gevolge had, dat don Juan hel opperbevel over de tegen de Turken uitgeruste vloot aanvaardde, en dat hij bij Lepanto eene overwinning behaalde, die hem een Europeeschen roem verwierf.

Hoe gaarne had hij van de zegepraal parlij getrokken om naar Constanlinopel te zeilen en ten minste Cyprus te heroveren. Wellicht droomde hij reeds toen van een nieuw te veroveren Oostersch rijk, welks vorst hij wezen zou, maar de bekrompen staatkunde zijns broeders riep hem terug; hij kon zijne schitterde overwinning niet vervolgen.

Len anuer oorlogstooneel ontsloot zich voor hem in het Westen. Philips II zond hem uit tegen de Afrikaansche zeeroovers, die van Tunis uit de kusten en eilanden der Middellandsche zee bedreigden en aan den Spaanschen handel groote schade toebrachten. Dewijl de koning echter reeds de eerzucht van den jongen, met roem gekroondeu veldheer begon te duchten, stelde hij hem een getrouw dienaar der kroon, Juan de Soto, als raadsman terzijde.

Don Juan d'Austria zeilde met eene vloot naar de kusten van Barbarije \ en plukte daar nieuwe lauweren. Tunis werd veroverd en de koning van dien roofstaat mei zijne beide zonen gevankelijk weggevoerd.

Philips II had bevolen de vestingwerken der stad Tunis te slechten. In plaats van dil bevel op te volgen, liet don Juan ze met de meeste zorg herstellen en legde hij een sterk garnizoen in de citadel. De jonge, op avonturen beluste veldheer had het stoute plan gevormd om op de Afrikaansche kust een onafhankelijk koninkrijk te stichten: van de stad Tunis wilde hij een nieuw Carlhago maken. Mei dil doel wendde hij zich lot den paus, die terstond bereid was om don Juan d Auslria tot koning van Tunis le benoemen.

Mei schrik hoorde Philips II van zijns broeders plannen; zijne eigen kroon was in zijn oog niet langer veilig, wanneer zulk een talentvolle en eerzuchtige afstammeling van het keizerlijk geslacht niet ver van Spanje een nieuw rijk slichtte. Liever liet hij de stad Tunis verloren gaan, gelijk dan ook hel volgende jaar gebeurde, dan te dulden dat zijn broeder zich onafhankelijk maakte. Daarom liet hij ook later niet loe, dal don Juan zich in de Genueesche verwikkelingen mengde.

Hij riep Juan de Solo, den raadsman van don Juan, terug, dewijl hij bij den paus de wenschen van zijn heer ondersteund had. In diens plaats stelde hij een zijner dienaars, op wien hij meende zich volkomen le kunnen verlaten, Escovedo, die het bepaalde bevel ontving don Juan van zijne avontuurlijke plannen terug te brengen, doch de nieuwe raadsman werd al spoedig door de beminlijke eigenschappen van don Juan geheel voor dezen gewonnen. Hij ondersteunde diens plannen met nog grooter ijver dan vóór hem Juan de Soto gedaan had.

Nadat don Juan zijn voornemen om aan de noordkust van Afrika een rijk te stichten, had zien mislukken, vatle hij een ander, bijna nog avontuurlijker plan op. Maria Stuart, de schoone, streng kalholieke koningin van Schotland, zuchtte in eene Engelsche gevangenis en verbeidde daar hel vonnis van de kellersche koningin Elisabetb van Engeland.

Don Juan droomde van niets minder dan van een inval in Engeland, om Elisabetb le onttronen en Maria te bevrijden; dan zou hij haar huwen en mei haar over de vereenigde koninkrijken Engeland en Scholland regeeren. •j Ook (leze plannen keurde de paus goed, hij verklaarde zich bereid den rechtx zinnigen veldheer le ondersteunen.

Om konit.g van Engeland en Schotland te worden, had Juan niets le doen dan die beide rijken le veroveren, maar hiertoe had hij in de eerste plaats de hulp ot althans de goedkeuring van zijn broeder, den koning van Spanje, noodig

Philips II haatte Elisabeth, de ketlersche koningin, die hel heilige bekeeringswerk van zijne overleden gemalin, de «bloedige Maria" vernietigd had.

Sluiten