Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

goed — eerste kwaliteit; maar éen vijf-en-vijftig en dan nog 's twee tien — 't was te duur.

— Nou zeg op. 'n Uur is te lang, bromde hij even gemaakt driftig.

— Wa' zal 'k zegge — ze staon me nievers in den weg — voer is t'r vol op — dus deer veur nie' — de rooj 'eb 'k zoo gedocht: twee veertig, en de veerzen ielk veur éen zeventig. Ge kunt nievers zo' goeie koop terecht — en 'k doen 'r niks nie af.

— De rooi voor twee honderd en de veerzen deur mekaar voor éen veftig: nou dat kan! en hij knikte bevestigend, brutaal en ernstig gemeend flangde het van zijn sarrende lippen. Maar Smeenk, verschrokken nu hij 't kordate besliste zeggen hoorde, trok verwoed aan zijn pijp, spuwde korzelig op den grond en schuifelde als op een vloer met de witte klomp over het gras.

—We motte mekaor verstaon,geenluldefikatie.

— 'k Hou me aan m'n bod, ge kunt van de vraag afdoen wat ge wilt.

Weer keken de koude oogjes niepig van ter zijde naar den jongen kerel. Hij had met 'n koopman te doen, dat wist-ie nou en een die centen in z'n mars droeg, da' mankeerde niet. Bedachtzaam overlegde hij: Koos Bergman had er meer voor geboden — maar Piet de Kok

Sluiten