is toegevoegd aan uw favorieten.

Tot het uiterste

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zouden zeggen nijdig en snijdend scherp. De slachtersjongen zag het aan hun verlegen booze gezichten, lachte spottend en flangde er malsch uit.

— De heeren willen 'n ei leggen en ze kunnen het niet kwijt raken, baas!

Het sarren werkte aanstekelijk, maar de boeren gingen bedaard verder, doch toen Toon in een vlaag van opgierende drift een knetterenden vloek na-schreeuwde, keek de ouwe Verdiest om en balde dreigend zijn vuist:

— Vraag-d' oe eigen verdoemenis maar, slachter!

Joelend gelach hinnikte over het veld, de spotternijen werden nog nèi gegild tot Toon het sein gaf om te beginnen. Hij stond groot op tusschen wijven, jongens en venten, onder de blauw-wit-gebleekte lucht als verfletst van zonnebrand, hij stond er kracht bewust met dien norschen kijk in de oogen waarvoor het werkvolk bang was. Hooger vuur-baande de zon, diep gebukt over het goud-groene lichtveld wrochten ze hun zestien uren dag af, al maar voortkruipend langs den heet geblakerden grond, onder den zongloed die als met breede waaiers van pijlende vuur-stralen het